چقدر زود میگذره ......
سالها پیش تلویزیونهای سیاه و سفید مبله شاوب لورنس و گروندیک جزئی از دکور خانه ها بود. روی تلویزیونها معمولا محل عرضه هنر قلاب بافی مادران و دختران خانه ها بود و البته محل قرار گرفتن برادر کوچک تلویزیون ، یعنی رادیو. بچه که بودیم  فیلم کلاسیک و غیر کلاسیک نمی شناختیم. همه فیلمها تو تلویزیون ما سیاه و سفید بود. اونروزا اما رادیو یه چیز دیگه بود.
صبح ها این صدای رادیو بود که همه اعضای خانواده را بیدار میکرد. صدای هم زدن قاشق تویه استکان برای میل کردن چای شیرین با نان و پنیر ریتم زیبایی به برنامه تقویم تاریخ میداد. بچه های انقلاب که شروع میشد یعنی اینکه کیفها رو...