حسین دلیر این فیلم را بصورت صدابرداری سرصحنه در سال 1369 بعنوان اولین و آخرین فیلمش روانه پرده سینما نمود. داستان فیلم درباره شاعری خیالباف با بازی زنده یاد حسین پناهی است که برای خود شخصیتی خیالی بنام غلومی با بازی زنده یاد جلال مقدم را خلق می کند که این شخصیت خیالی برای او ماجراهایی پیش بینی نشده را پدید می آورد.
نکته جالب، بازی جلال مقدم است که در تمامی فیلم، صورتش را با یک شال گردن سفید پوشانده است و برای تماشاگر کمی وهمناک است . بخاطر فضای کمدی فیلم ، کارگردان پس از فیلمبرداری ،برای کاستن از ترسناکی شخصیت غلومی از صدای مرحوم ایرج دوستدار استفاده می کند . ایرج دوستدار اگرچه تکه پرانی نمی کند اما با لحن طنز خود حال و هوایی متفاوت به این شخصیت می دهد. این فیلم دوبله نیست اما یکی از بزرگترین گویندگان تاریخ دوبله ، افتخار گویندگی بجای یکی از نقشها را داده است.