ارسال: #7

مسعود فراستی در ابتدای نقد فیلم سینمایی سرب (1368) توصیف جالبی از افرادی که برای تماشای فیلم به سالن سینما آمده‌اند ارائه می‌کند، توصیفی جالب از تقابل پیران و جوانان:

«سرب را اول بار چند هفته‌ای قبل از جشنواره در نسخۀ کامل دیدم؛ در یک نمایش خصوصی. بسیاری از مشتاقان هنر و هنرمندان سینما دوست آمده بودند؛ جوان‌ها و قدیمی‌ها. سالن انتطار سینما پر بود از هم‌نسلان‎ فیلمساز و عده‌ای پیرترها و جوان‌ترها. قدیمی‌ها با خستگی و پیری‌شان و با نگاه‌ها و سلام و علیک آرامشان آمده بودند و به هم دلداری می‌دادند که «بله،جوانی گذشت»، «چه روزهایی بود!»، «عجب پیر شده‌ای!»، «موهایت یکدست سفید شده»، «کار تازه چه کرده‌ای؟»، «مدت‌هاست گه کار نمی‌کنی» و یادها و یادها از گذشته‌های دور و زنده‌باد نوستالژی‌ها.

میانسال‌ها، قدیمی‌ها [را] نگاه می‌کردند. بعضی‌هایشان ادای پیرتر را در می‌آوردند، با خستگی و پیری زودرسشان. بقیه جدی‌تر و مشتاق‌تر می‌نمایاندند. جوان‌ها حیرت زده در گوشه‌هایی به بقیه می‌نگریستند و به سر و وضعشان. مرتب آدم‌های بزرگ و معروف از کنارشان رد می‌شدند، بله این فلان نویسنده، بهمان شاعر یا نقاش نامی است. فیلمسازان، بازیگران و بسیاری از اهل سینما و اکثر روشنفکران و منقدان آمده بودند. بعضی از جوان‌ها ذوق زده، لحظه‌ای در کنار یک قدیمی سرشناس می‌ایستادند و احساس بزرگی می‌کردند.

اقلیتی هم که معلوم بود یا بزرگان را نمی‌شناسند یا اهلش نیستند، در گوشه‌ای ایستاده بودند و بیگانه با این جماعت و حرف‌ها و یادها و حسرت‌هاشان...»

 
سروش شماره 480، تیر 68