ارسال: #19

پیش تر از اینها در پست شماره 15 در خصوص دوبله فیلم مرز به سرپرستی استاد ایرج رضایی خاطره ای به نقل از استاد جلال مقامی خدمت دوستان عرض نمودم. اینروزها به دلیل ساخت پرتره مستند استاد ایرج رضایی فرصتی پیش آمده است تا جناب ایرج رضایی را بیشتر ملاقات کنیم. بسیار دوست داشتم این ماجرا را از زبان ایشان نیز بشنوم. به هر حال ایشان مدیر دوبلاژ آن فیلم بودند. من قبلا مصاحبه های استاد را در دهه هشتاد شنیده بودم و  از همان زمان می دانستم ایشان مدیر نفوذ ناپذیری هستند و بقول خودشان نسبت به سایر همکارانشان جرات بیشتری داشتند (این موضوع با توجه به سوابق کاملا مشهود است)

اتفاقات دوبله فیلم مرز به روایت استاد ایرج رضایی با روایت جناب مقامی مطابقت داشت. بجز اینکه ایشان در پایان روایت خودشان فرمودند زهره شکوفنده هنوز بابت آنروز دلخور هستند. وقتی از ایشان پرسیدیم چرا؟ فرمودند:شب قبل به جلال تلفن کردم .من داشتم با این تغییر در کار دوبله تحول ایجاد میکردم . جلال ابتدا نپذیرفت و گفت بگو - م.الف - بیاد بجای سعید راد حرف بزنه و من گفتم نه، تشخیص من اینه که تو بیای. 

از قبل پیش بینی هرگونه اتفاقی را کرده بودم. همه نگران بودند که حتی ممکن است کار به درگیری کشیده بشه. کار شروع شده بود و سکانسهایی در حال ضبط بود که زهره باید گویندگی میکردد. جلال هم که تازه آمده بود منتظر بود تا وقتی موقعش شد به اتاق ضبط برود. در همین موقع سعید راد وارد استودیو شد. برافروخته بود و کاملا معلوم بود که ناراضی ست. من به اتاق ضبط رفتم و در حالیکه سکانس مربوط به زهره پخش میشد با عصبانیت دیالوگها را از زیر دستش کشیدم و ضبط را متوقف کردم و از جلال خواستم برای ضبط آماده شود.

اگر چه خانم زهره حق داشت گله مند شود اما من فقط می خواستم به آقای بازیگر بفهمانم که انتخابم اشتباه نبوده و به قابلیتهای جلال ایمان داشتم. یکی از سکانسهای سخت را آماده کردم که حتی وقتی جلال دید گفت : حالا چرا از اینجا؟ منظورش این بود که ابتدا سکانسهای سبکتر را بگیریم تا گرم بشه اما من میدونستم که میتونه ........   (بقیه ماجرا را هم که قبلا از زبان آقای مقامی در پست 15 نقل شده است)

ایرج رضایی تعریف کرد که همین مشکل را در دوبله فیلم بی پناه هم داشتم. در دوبله فیلم بی پناه همه به من فشار می آوردند که جلال مقامی برای گویندگی در نقش مصطفی طاری که نقش یک معتاد را بازی میکرد مناسب نیست. از ارشاد گرفته تا صاحب فیلم همه به من می گفتند که آقای - بوق - را بزارم بجاش حرف بزنه. اما من یک کلام گفتم که تشخیص من جلال مقامیه. 

روز قبل از دوبله آقای داوود نژاد (کارگردان فیلم) هم به من زنگ زد و از اینکه من جلال رو برای این نقش در نظر گرفته بودم ناراضی بود. اما همه دیدند که اون نقش یکی از ماندگارترین نقشهایی بود که با صدای جلال مقامی در سینما ثبت شد. همیشه دنبال چنین تغییراتی بودم و هیچکس نمی تونست به من امر ونهی کنه. وقتی دوبله بی پناه تموم شد کارگردان به مسئولین ارشاد گفته بود که فلانی به نظر من علم اینکار رو داره.

هیچکس نمی تونست به من گوینده ای رو برای نقشی توصیه کنه. یک روز قبل از اینکه فیلم معروفی رو دوبله کنم از استودیو که اومدم بیرون یکی از هنرپیشه های معروف  همون فیلم با ماشین پیچید جلوی من و شیشه رو کشید پایین و به من گفت: کی قراره فردا جای من حرف بزنه؟ تو چشمهاش نگاه کردم و گفتم : فردا معلوم میشه. شما بفرمائید. 

وقتی استاد اینها را تعریف می کردم واقعا در دل بخاطر شجاعت و شهامتش او را تحسین میکردم و نا خودآگاه یاد ماجرای دوبله فیلم جاسوس بازی با شرکت رابرت رد فورد افتادم. مقایسه کردم ایرج رضایی را با سعید مظفری. دوستانیکه ماجرای دوبله جاسوس بازی و ضعف و کوتاه آمدن آقای سعید مظفری را می دانند ، خوب می فهمند که من چه می گویم.