ارسال: #18

ماجرای تعریف منوچهر زمانی از ایرج رضایی و دوبله بوچ کسیدی و ساندانس کید(اختصاصی ویژه سینماکلاسیک)

استاد ایرج رضایی ، شاعر گوینده ، گرد پیری روی چهره اش نشسته است اما دلش همچنان جوان است. وقتی از گذشته ها تعریف می کند امکان ندارد چند بیت شعر هم چاشنی خاطراتش نکند. وقتی با او صحبت از منوچهر زمانی شد با حسرت فراوان گفت یکی از آرزوهایم این است که یکبار دیگر منوچهر زمانی را ببینم. خیلی دلم برایش تنگ شده است. چنان با حسرت از منوچهر زمانی صحبت می کرد که بسیار کنجکاو شدم. و استاد خاطره ای از روزهای اولی که به دوبله آمده بود از منوچهر زمانی تعریف کرد:

هنگام دوبله یکی از فیلمها وقتی کار ما تمام شد منوچهر زمانی در اتاق فرمان با یکی از دوستانش مشغول صحبت کردن بود. میکروفن اتاق فرمان باز بود و صدایش به داخل استودیو می آمد و من می شنیدم. منوچهر به دوستش گفت: وقتی ایرج حرف می زند من دلم ریش ریش می شود. صدای خوبی داره اما میترسم اگر بهش بگم پر رو بشه. کار که تمام شد به اتاق فرمان رفتم. بدون هیچ تمارضی به او گفتم من حرفهایت را درباره خودم شنیدم. و به او گفتم خدا چنان ظرفیتی به من داده که هیچوقت از حد خودم عدول نکنم. من هیچوقت پر رو نمی شوم. منوچهر زمانی خندید و در آغوشم گرفت و مرا بوسید گفت شوخی کردم و در پی آن بود تا از دلم در بیاورد.....

از استاد خواستم درباره دوبله شخصیت پرسی گریس (استارتر مارتین) در فیلم بوچ کسیدی خاطره ای تعریف کند خندید و گفت مردان حادثه جو؟ گفتم :بله
گویا استاد به قعر دوبله بازگشته باشند و با همان تیپی که برای این شخصیت ساخته بودند گفتند: ببخشین ن . او تعریف کرد که:  از قبل از شروع دوبله فیلم با شوخی به جلال مقامی و چنگیز جلیلوند گفتم بریم که امروز میخوام روی جفتتون رو کم کنم (با خنده). وقتی از او پرسیدم چگونه این تیپ را خلق کردید؟  و از چه کسی یا چه چیزی کمک گرفتید؟ آیا مدیر دوبلاژ به شما کمک کرد؟  گفت: هیچکس ، از خودش!!!!. تیپ استارتر مارتین در اون فیلم به من گفت چگونه بجایش حرف بزنم. راه رفتنش و حالتهای صورتش نا خودآگاه اینگونه حرف زدن را به ذهن من رساند.

اون شعر شیرازی هم نه تو دیالوگ بود و نه کسی به من گفته بود. ابداع خودم بود که موقع دوبله به ذهنم رسید و  در جای مناسب آنرا خواندم.

پی نویس: ظاهرا  دوبله مردان حادثه جو محلی شده بود برای دوئل بداهه گوئی گویندگان. در جائیکه جلال مقامی و چنگیز جلیلوند در این فیلم با یکدیگر کورس گذاشته بودند تا از هم عقب نمانند ایرج رضایی هم عرصه را مناسب دیده است تا گوشه ای از هنر خود را به رخ این دو گوینده بزرگ بکشد.