ارسال: #16

شاید از نظر مردم عادی شنیدن درباره دوبلورهای فقید که چهره در نقاب خاک دارند زیاد جذاب نباشد اما کاربران این سایت که عاشقانه صدای این عزیزان را نمی شنوند بلکه می فهمند برایشان هر خبری یا خاطره ای از آنان جذاب است و همیشه تشنه شنیدن هستند. در این میان مرگ کاووس دوستدار آنهم در سنین جوانی بیش از هر چیزی برای ما غم انگیزتر جلوه نمود. شاید اگر او زنده مانده بود امروز دیدن بسیاری از فیلمها برای ما جذابتر بنظر می آمد. مهم نیست که دیگران اینگونه خبرها را کلیشه ای می نامند . مهم آنست که برای ما شرایطی بوجود آمده است که بواسطه ارتباط اعضا سایت با گویندگان امروز می توانیم موثق ترین خبرها را از آنها بگیریم .متاسفانه امروز بسیاری از این عزیزان شرایط خوبی ندارند. کسی اینروزها از ناصر احمدی که با بیماری دست و پنجه نرم می کند سراغی نمی گیرد. و یا ایرج رضایی که شرایط خوبی ندارد و اینروزها بیشتر در باغ خود در ارنگه کرج روزگار می گذراند و یا .....


کاووس دوستدار شخصیت عجیبی داشت. هریک از همکارانش وقتی می خواهند درباره او صحبت کنند با حسرت از او یاد می کنند. متاسفانه و متاسفانه بسیاری از خاطرات آنها قابل انتشار نیست و ما مجبوریم آنها را برای همیشه در سینه سایت سینما کلاسیک بعنوان یک راز نگه داریم. از شوخ طبیعی هایش در مراسم ازدواج زنده یاد سعید شرافت با شهلا ناظریان گرفته تا دلایل عدم ازدواجش ، بویژه اینکه خاطر خواه پرو پا قرصی هم داشت.

قبلا در مصاجبه شش ساعت گفتگوی بی پرده با منوچهر والی زاده خواندید که منوچهر والی زاده و منوچهر نوذری در حالیکه به سینما یونیورسال رفته بودند تا فیلم گنج قارون را ببینند خبر مرگ کاووس را دریافت می کنند. اما همانروز و در همان ساعات در استودیو شهاب جلال مقامی وزنده یاد نیکو خردمند مشغول دوبله یک فیلم هندی بودند. تلفن زنگ می زند و زنده یاد صادق ماهرو جواب می دهد.

جناب مقامی تعریف می کنند که لحظاتی بعد صادق ماهرو در حالیکه دو دستش را به دو طرف چهارچوب در گرفته بود با رنگی پریده و با صدایی بریده می گوید .... کاووس مُرد .....  این خبر آنقدر ناغافل بود که من فکر می کردم شوخی می کند. بطرف تلفن رفتم. ماهرو گوشی را روی تلفن نگذاشته بود و روی میز قرار داشت و تماس قطع نشده بود. گوشی را برداشتم. ایرج دوستدار هنوز پشت خط بود. تنها چیزیکه یادم می آید صدای بهت زده ایرج بود که مدام تکرار میکرد ..... کمرم شکست ..... کمرم شکست .....

در اوایل انقلاب حساسیتهای زیادی روی خانواده دوستدار بود. بدلیل آنکه از اقلیتهای مذهبی بودند. اگر چه رسما ممنوع الکار نبودند اما ارشاد ترجیح میداد صدای ایرج دوستدار  در فیلمهایی که بعد از انقلاب دوبله می شدند شنیده نشود. در همان زمان تصمیم به دوبله فیلمی از جان وین گرفته می شود. ایرج دوستدار دوبلور ثابت او بود و حالا در غیاب او مشکل می توانستند صدایی را جایگزین آن کنند.

بهترین گزینه ایرج ناظریان بود. به سراغ ایرج ناظریان می روند و به او پیشنهاد می دهند که بجای جان وین گویندگی کند. ایرج می گوید ابدا، ایرج دوستدار خودش حی و حاضر و زنده است. هرچه اصرار می کنند بیفایده بود و ایرج ناظریان می گوید اگر یک میلیون تومان هم به من بدهید من جای جان وین حرف نمی زنم ( یک میلیون تومان برای آنموقع که دستمزد گویندگی در فیلمهای نقش یک 20 تا 50 هزار تومن بود خیلی بود.

به ایرج ناظریان می گویند اما ارشاد با گویندگی ایرج دوستدار مخالف است و ما چاره ای نداریم. ایرج ناظریان هم خیلی قاطع می گوید پس فیلمو دوبله نکنید. دوبله نشه بهتره تا اینکه در حضور ایرج دوستدار شخص دیگری بجای جان وین حرف بزند.........

البته این فیلم در نهایت دوبله می شود. اما هیچ ایرجی بجای جان وین گویندگی نکرد. اینکه چه کسی گویندگی کرد بماند، اما وقتی اخلاق و منش بعضی از این بزرگان را می شنویم افسوس می خوریم که چرا برخی دیگر در صحبت کردن بجای هنرپیشه هایی که مختص دوبلور دیگریست سعی دارند گوی سبقت را بگیرند و بقول رابرت میچم محترم بجای هر موجود زمینی و هوایی و دریایی می خواهند گویندگی کنند. یا بقول یکی دیگر از گویندگان : (آقای فلانی) اگر روش میشد بجای زنهای فیلمها هم صحبت می کرد!!!!!
ایکاش این جماعت دوست داشتنی مانند ایرج ناظریان حرمتها را بیشتر حفظ می کردند ..........