ارسال: #7

بهاراست
هوابس ناجوانمردانه غمگین
هوای من
هوای تورا میکند سنگین
یک ، یک تولد بهارم است
بهاردلشکسته
دل بهار شکسته
دل من
لعنت به این دل من که بلد نیست
حتی دیگر بلد نیست بشکند
دلم دل که را شکسته که تاوانی اینچنین سنگین میدهد
بهار دیگر سبز نیست تظاهر به سبزی میکند
بهار دیریست که خشکیده
مراهم خشکانیده
همه تورا دوست دارند و من بیشتر از همه
لعنت به همه
همه به گردمم نمیرسند
اما یکی که گویا هرگز نمی آید
تنها کسیست که بهار دلش میخواهد
و من هرگز نمیخواهم بیاید
لعنت به این شعر که قبل از نوشته شدن شعرتر بود تا الان
روزی بهار میرود
من هم با او
فقط یادم
اح از شعری که کنترلش خارج شود
هرچه کنی دیگر شعر نمیشود
دری وری
بهار لعنتی
تو که میفهمی چقدر عاشقتم
پس چرا ؟
نرم نرمک میرسد اینک
ای دریغ از من ، خود من
اگر کامی نگیرم از
بهار همیشه هست اما
انگار نیست
فقط توهمی در ذهن من
در ذهن بیمار و آشفتهء من
حوصله م سر رفت
شعر چرت مریضم
دوباره تقدیم بهار
.





برای بهارم