ارسال: #14

جشنواره های کودک بدلیل برگزاری آنها در شهرستانها معمولا خاطرات زیادی را برای ما به همراه داشت. اما بد نیست بدانید که این دوبله همزمان برای اولین بار در تهران به اجرا در آمد. و پس از آن بجز یکبار در کرمان و سه بار در همدان، همه ساله اصفهان به پایگاه این جشنواره مبدل گردید. دوبله همزمان کار طاقت فرسایی بود. در اصفهان ما در سانس های مختلف باید در سینماهای مختلفی حضور پیدا می کردیم. سینما ساحل - سینما سپاهان و بعد چهار باغ و ......

یکی ار معضلات دوبله همزمان ان بود که نسخه تمرینی ما فاقد سانسور بود اما نسخه ایکه در سینما نمایش داده می شد، ممیزی می گردید. این موضوع فشار زیادی به ما وارد می کرد. خاطرم هست در تهران من و همسرم به تنهایی در سینما شهر قصه مشغول دوبله بودیم. آنقدر ممیزی فیلم زیاد بود و فیلم از یک سکانس به سکانس دیگری می پرید که من و خانم رفعت هاشم پور مدام در حال ورق زدن دیالوگها و پیدا کردن آن و نشان دادن به یکدیگر بودیم. 

در اواسط فیلم همسرم از این وضعیت به ستوه آمد و در نیمه فیلم از شدت عصبانیت از پشت میکروفن بلند شد و به خارج از سینما رفت و من به تنهایی مجبور شدم تک و تنها تمام نقشها را گویندگی کنم. اقای شجاع نوری که در آنزمان مسئولیت این امر را بعهده داشتند از این موضوع ناخشنود گردیدند اما من برایشان توضیح دادم که باید به خانم رفعت حق بدهید. ما در طول فیلم مدام در حال ورق زدن دیالوگها بودیم و سر درگم می شدیم.

یکسال این جشنواره در کرمان برگزار گردید. متاسفانه دست اندرکاران مکان خوبی را برای اسکان همکاران در نظر نگرفته بودند که با اعتراض ما و مساعدت اقای یزدی محل اسکان ما را که در یک پادگان قرار داشت به هتل محل استقرار هنرپیشگان تغییر دادند. بدلیل برگزاری جشنواره تمام هتل های کرمان اشغال شده بود. همکاران به گروه های دو و سه نفره تقسیم می شدند و هر گروه به یک سینما می رفت. من و  پرویز ربیعی به همراه خانم شعشعانی برای دوبله فیلمی که در آن آنتونی کوئین بازی می کرد به یکی از سینماها رفتیم. من آنروز تمام سعی و تلاش خود را نمودم تا دوبله ای داشته باشم در شان بازیگریِ آنتونی کوئین. صدای خود را تا حد ممکن بم نمودم و تمام لکنتهای آنتونی کوئین را اجرا نمودم.

عزت الله انتظامی و داوود رشیدی نیز در سالن سینما حضور داشتند. ما در فضایی که در بالکن سینما   تعبیه شده بود مستقر بودیم. فیلم که تمام شد عزت الله انتظامی و داوود رشیدی برای عرض خسته نباشید به بالا آمدند و با هم خوش و بش نمودیم. عزت الله انتظامی گفت پس منوچهر(اسماعیلی) کجاست؟ ما گفتیم : منوچهر؟ منوچهر اسماعیلی در تیم ما نیست. عزت الله انتظامی بسیار تعجب نمود و فکر کرد که با او شوخی می کنیم. او که خود به دوبله اشنایی داشت گفت مگر منوچهر آنتونی کوئین را صحبت نمی کرد؟ و خانم شعشعانی با خنده گفت خیر، آقای مقامی بجای انتونی کوئین صحبت می کرد!!!!!

دوبله همزمان گاهی بداهه گوئی هایی را می طلبید که واقعا به آن نیاز بود و این بداهه گوئیها به امری عادی در دوبله همزمان تبدیل شده بود. خاطرم هست در همان کرمان فیلم دیگری را دوبله می کردیم. یک فیلم ژاپنی که درباره زندگی دو فوتبالیست بود. این دو فوتبالیست با هم درباره بازیکن مورد علاقه خود صحبت می کردند بازیگر مقابل من نام یکی از فوتبالیستهای معروف را گفت. او وقتی از بازیگری که من بجایش صحبت می کردم سوال کرد که فوتبالیست مورد علاقه تو کیه؟ من در آنزمان بدلیل علاقه ایکه به احمد رضا عابد زاده داشتم گفتم : احمد رضا عابد زاده، سالن بعد از بردن نام احمد رضا عابد زاده غرق در شادی گردید.

در اصفهان نیز خاطرم هست که در فیلمی  بهمراه سعید مظفری گویندگی می کردیم که دو نفر درباره سفر و گشت و گذار در شهر های جهان صحبت می کردند . هنر پیشه نقش مقابل من می گفت تو دوست داری به کدوم شهر ها سفر کنی و از نزدیک ببینی . من باید می گفتم من که پول ندارم که بخوام سفر کنم و او اصرار می کرد که اگر پول داشتی دوست داشتی کدوم شهر ها رو ببینی و منهم در پاسخ دیالوگ رو عوض کردم و گفتم اگر پول داشتم میومدم همین اصفهان که بگم نصف جهان رو گشتم. با گفتن این دیالوگ جمعیت حاضر در سالن یکپارچه کف و سوت زدند و آنقدر به وجد آمدند که تا دقایقی کار ما مختل گردید   ......