ارسال: #13

نقل قول مستقیم از استاد جلال مقامی در خصوص روبرو شدن با دوستدارانشان

اوایل این هفته فرصتی پیش آمد تا مجددا ساعاتی در خدمت استاد باشم. این تاپیک را با اتفاق ایشان مرور کردیم. وقتی به پست جان اسنوی عزیز رسیدیم استاد خودشان آن پست را خواندند و با دیدن دستخط خودشان پس از 23 سال و نگهداری آن توسط یکی از کاربران سایت که قطعا در آنزمان در سنین نوجوانی بودند بسیار متعجب شدند. با دیدن ذکر دقیق تاریخها و حتی ساعات نمایش فیلمها گویی تمام خاطرات دوبله های همزمان در جشنواره های کودک اصفهان برایشان زنده شد. استاد فرمودند همیشه برای کسانیکه از او تقاضای عکس انداختن و امضا گرفتن داشتند احترام فراوانی قائل بود و هرگز حتی زمانیکه عجله هم داشته اند به هیچکس پاسخ منفی نمی دادند.

در همین راستا ایشان تعریف کردند که در اصفهان و در یکی از همین جشنواره های دوبله همزمان پس از اتمام فیلم عده ای نزد من آمدند و تقاضای گرفتن امضا را از من داشتند. در بین آنها کودکی بود که با هزار زحمت خود را از بین کسانیکه در اطراف من بودند به من رساند. یک دستمال کاغذی همراهش بود و به تبعیت از دیگران آنرا به من داد تا روی آن برایش امضا کنم. به این کودک گفتم: پسرم ، عمو مقامی که نمی تونه روی دستمال کاغذی برای تو امضا کنه، صبر کن تا روی یک کاغذ برایت امضا کنم.

بعد از اینکه اطرافم خلوت شد از جیب خود کاغذ بلا استفاده ای پیدا کردم و آنرا برایش امضا کردم و  به او دادم و از هم خداحافظی کردیم. لحظاتی بعد دیدم آن کودک با ذوق و شوق فراوان به دنبالم آمد. در دستش یک جلد قرآن جیبی بود و گفت : آقای مقامی این هدیه را مادرم داد که به شما بدهم. خانم محترمی که مادر آن کودک بود به نزد من آمد و گفت : اقای مقامی، فرزند من بسیار دوست داشت شما را ببیند. متاسفانه کاغذی پیدا نکردیم. من از دور شاهد کار شما بودم. فکر می کردم با دیدن دستمال کاغذی از دادن امضا امتناع می کنید و باعث رنجش فرزندم می گردید. این قرآن را من از مکه آورده ام و قابل شما را ندارد.

استاد با احساس خاصی این ماجرا تعریف می نمودند. ایشان به مادر آن کودک گفتند: این چه حرفیست می زنید. شما به من یک جلد کلام خدا را داده اید این من هستم که قابل این قرآن را ندارم. استاد در ادامه فرمودند از آن ماجرا بیش از بیست سال می گذرد و قطعا آن کودک امروز جوان بزرگی شده است. اما من هنوز آن قرآن را نگهداشته ام ......

..... و این در حالیست که یکی از دوستان در همین سایت تعریف می کردند که در بهشت زهرا یکی از همین گویندگان بزرگ را دیده اند که بر مزار یکی از هنرمندان مشغول فانحه خوانی بوده اند. به ایشان نزدیک شدند و عرض ادب کردند اما در پاسخ می شنوند که : آقا اینجا هم دست از سر ما بر نمی دارید!!!!!! . شاید همین برخورد جناب مقامی بوده که امروز بعد از 23 سال ، دوستی به ما می پیوندد و با عشق و علاقه امضای ایشان را در طول این مدت حفظ نموده اند و آنرا با ما به اشتراک می گذارند. آنروز قطعا جان اسنو  تصور نمی کردند جناب مقامی امضای خودشان را بعد از 23 سال در این سایت رویت کنند و خاطرات جشنواره های کودک اصفهان برایشان تازه گردد .....