ارسال: #10

این ماجرا قبلا از سوی استاد منوچهر اسماعیلی و جلال مقامی بصورت کلی نقل گردیده است اما از آنجا که جناب مقامی عنایت ویژه ای به سایت ما پیدا نموده اند این ماجرا را با جزئیاتش برای درج در سایت سینما کلاسیک تعریف نمودند:

در استودیو مشغول دوبله فیلم جاسوس دو جانبه بودیم. فیلم توسط برادران اخوان خریداری شده بود. در این فیلم من با منوچهر اسماعیلی بجای دو شخصیت اصلی فیلم  صحبت می کردیم. اسماعیلی بجای  ویلیام هولدن صحبت می کرد. مدیر دوبلاژ این فیلم زنده یاد ایرج دوستدار بودند. در قدیم فیلم به تکه های کوچک تقسیم می گردید و ما فیلم را تکه به تکه دوبله می کردیم.

رسم بر این بود که وقتی دوبله یک بخش تمام می گردید ما بر می گشتیم و به مدیر دوبلاژ که در اتاق فرمان بود نگاه می کردیم. اگر او تایید می کرد از اتاق دوبله بیرون می آمدیم و پس از استراحت کوتاهی مجددا برای دوبله بخش بعدی پشت میکروفن قرار می گرفتیم. اما اگر کار مورد تایید مدیر دوبلاژ قرار نمی گرفت باید مجددا آن بخش تکرار می گردید.

در یکی از بخشها وقتی آن بخش فیلم به اتمام رسید من طبق عادت برگشتم تا ببینم مرحوم دوستدار چه نظری دارد اما دیدم در اتاق فرمان شلوغ است. برادران اخوان به استودیو امده بودند. خوب طبیعی بود گاهی صاحب فیلم برای آگاهی از روند دوبله به استودیو بیاید. اما همراه آنها شخصی بود که عینک زده بود و اقای دوستدار و بقیه حضار به دور او جمع شده اند. خوب که نگاه کردم دیدم چقدر چهره اش آشناست تا اینکه دریافتم او خود ویلیام هولدن است.

برگشتم و با آرنج دست به منوچهر زدم و گفتم برگرد پشت سرت رو ببین. منوچهر هم برگشت و نگاه کرد. بعد خیلی عادی برگشت و به من گفت : خوب خودشه دیگه!!! به اتاق فرمان رفتیم. در آنجا ویلیام هولدن جمله ای گفت که همه ما تحت تاثیر قرار گرفتیم. او گفت من فارسی بلد نیستم. اما از آنجا که رل این شخصیت را من بازی کردم از نحوه صحبت کردن شما این را دریافتم که شما بخوبی احساس من را در این سکانس دریافتید و من واقعا احساس کردم که به زبان شما حرف می زنم.

دوبله ایران دارای چنین جایگاهی بود.