ارسال: #7

روزی همشیره دکتر الهی قمشه ای که بانوی فرهیخته ای هستند من را به مراسمی فرهنگی ادبی  دعوت نمودند که در فرهنگسرای نیاوران برگزار می گردید. درسالن نشسته بودم که دیدم مجری می گوید میهمان عزیزی در بین ماست که سالهاست با صدای او آشنا هستیم. شک داشتم که مرا می گوید یا خیر. در خلال گفته هایش آرام آرام موزیک تیتراژ برنامه دیدنیها همزمان پخش گردید. دیگر مطمئن شدم که روی سخنش با من است. آرزو می کردم که از من نخواهد که پشت میکروفن قرار بگیرم. معرفی من که تمام شد جمعیت حاضر در سالن بی امان من را تشویق می کردند و از من خواستند تا به روی صحنه بروم.

در مسیر از خدای خود خواستم تا آبروی من را حفظ کند. زیرا تمام حاضرین در سالن از بزرگان ادبیات و دین و فلسفه بودند.
پشت تریبون که قرار گرفتم ابتدا سکوت نمودم. نگاهی به حاضرین در سالن نمودم. دکتر الی قمشه ای ، شفیعی کدکنی ....... بجز تعداد معدودی همگی خود سخنورانی بزرگ بودند. پس از لحظاتی سکوت به حضار گفتم من سالهاست که در استودیوها ، رادیو و یا تلوزیون پشت این میکروفن قرار گرفتم و حرف زدم. اما امروز برای اولین بار باید بگویم که در مقابل شما بزرگان که خود صاحب واژگان هستید در مقابل این میکروفن هیچ حرفی برای گفتگو ندارم بجز آنکه بگویم :
اهل کاشانم ، روزگارم بد نیست
تکه نانی دارم ، خرده هوشی
سر سوزن ذوقی ،...............................  

و من بدون آنکه کلمه ای را اشتباه بخوانم بخشهای اولیه این شعر زیبای سهراب سپری را برای اهالی فن بسیار رسا و بدون اشکال خواندم.
تشویقهای بی امان حضار قطع نمی شد. وقتی از روی صحنه به پائین آمدم همشیره دکتر الهی قمشه ای به نزد من آمدند و گفتند :
مرد نیک ، چرا اینقدر تواضع می کنید. ما اولین بار بزرگترین آثار ادبی جهان را با صدای شما خواندیم. و آنجا بود که به خودم بالیدم و خوشحال از اینکه کار ما مورد توجه بزرگان ادبیات کشورم قرار گرفته است. آنروز یکی از بیاد ماندنی ترین روزهای زندگی من محسوب می گردد.