ارسال: #4

در سال 1369 و در آن دورانی که هنوز خیلی از تلویزیونهای مردم ایران سیاه و سفید بود (یادمه کسی تمایلی به تعویض دستگاه قدیمی خودش نداشت و اگه خراب یا قدیمی می شد با رنگی عوض می کرد) سینما حضوری ملموس تر در بین مردم داشت، در پاییز 69 خبر خیلی خوبی دوستداران سینما در اصفهان را شاد کرد:ششمین دورۀ جشنواره کودک و نوجوان که از جشنواره فجر به تازگی جدا شده بود قرار بود در اصفهان اجرا بشه و اونهم با دوبله همزمان!

برای من که دنبال چنین چیزی در آسمان می گشتم و به خاطر زمان جشنواره چندان هم درگیر درس و مدرسه نشده بودم (هفته دوم آبان ماه 13 تا 20) بهشتی از آسمان به شهرم افتاده بود. جشنواره روزهای اول اصلا شلوغ نبود و فقط دوستداران سینما برای دیدن فیلمها می آمدند. به قدری فضا خلوت و دوستانه بود که یادمه در شب نخست زنده یاد منوچهر نوذری در لابی سینما ساحل (آفریقای آن روز و همان ساحل قبلترش!) بر یک صندلی لم داده بود و با جوانان دوستدار سینما گپ می زد. خاطرات زنده یاد نوذری را در فرصتی مناسب خواهم گفت اما آنچه در این خاطره می گویم از آقای حسین عرفانی است.





با شروع تبلیغات تلویزیونی و گذاشتن تیزرهای فیلمهایی که مردم حتی باور دیدن آنها را نداشتند باعث شد سیل جمعیت به طرف سینماها سرازیر شود و سالنها کاملا پر شوند و در شب سوم (یا چهارم چون درست یادم نیست) در سانس شب سینما ساحل که فیلم "داستان بی پایان The  NeverEnding Story  1984 نزدیک 3 برابر ظرفیت سینما پشت درها مردم صف بکشند. از آنجا که سینما ساحل در میدان مرکزی شهر قرار گرفته این کار باعث ترافیکی سنگین شد و مسئولان قول دادند که سانس فوق العاده بگذارند. من در این سانس فوق العاده که بلافاصله بعد از سانس پیشین بود توانستم بلیت بگیرم (اعتراف کنم راحتتر از گرفتن بلیت این سینما بود ).




دوبله همزمان را زنده یاد منوچهر نوذری و آقای حسین عرفانی و سرکار خانم شهلا ناظریان بر عهده داشتند. در حدود دقیقه 80 فیلم که سکانس روبرو شدن آترئو قهرمان فیلم با یک درنده سیاه خون آشام بود آترئو (با صدای شهلا ناظریان) از درنده سیاه (با صدای حسین عرفانی) می پرسد: تو که هستی؟
آقای عرفانی که از عصر در سینما بود و 2 سانس پشت سر هم (نزدیک 3 ساعت) اجرای زنده و بدون تمرین داشت پاسخ داد: من خدمتگزار پوچی هستم....(یه جمله ای مانند این که می خواهم بهت حمله کنم ....) ...2 سانسه اینجام و هنوز شام نخورده ام ! می خورمت!
جمعیت حاضر در سالن با این شیرین زبانی آقای عرفانی از خنده منفجر شدند و تازه فهمیدیم که این 3 نفر چقدر به مردم علاقه دارند و به خواستشان احترام می گذارند که با وجود خستگی و گرسنگی کارشان را ادامه می دهند. یادمه دوبله تحسین برانگیزی هم با وجود شرایط سالن و نداشتن آمادگی انجام دادند.
روح منوچهر نوذری شاد و عمر زوج هنرمندمان دراز باد
نقل این خاطره شخصی فقط در صورت ذکر منبع یعنی سایت سینما کلاسیک و بدون هیچ تغییری در متن مجاز است