وب سایت سینما کلاسیک محفل عشاق دوبله و فیلم

مشاهده پروفايل کاربر

پس فطرت های لعنتی

کارگردان: کوئنتین تارنتینو

سال تولید: 2009

پس فطرتهای لعنتی یک از معدود فیلمهای معاصری بود که رنگ و بوی فیلمهای قدیمی جنگی را داشت. فیلمی که با فراز و نشیبهایش لحظات دلهره آوری را به مخاطبش تحمیل می کند. فیلمی که با پایان متفاوتش باعث تحقیر شدن یکی از افسران گشتاپو می شود. افسرانیکه معمولا چه در فیلمهای آلمانی و چه در فیلمهای ضد آلمانی شان و ابهتشان حفظ می گردید.

با دیدن سرهنگ هانس لاندا خودبخود بیاد کسلر ارتش سری افتادم، نمیدونم چه رازی در ذات این افسران گشتاپو نهفته است که آدم وقتی فیلمشونو میبینه میترسه وای بحال اینکه باهاشون روبرو بشیم ، آدم احساس میکنه همه چیز رو درباره مون میدونند.

با زیرکی تمام سیندرلای فیلم را از روی لنگه کفش بجا مانده در آن رستوران پیدا میکند و ناجوانمردانه خفه اش میکند. اما آخر و عاقبت افسر گشتاپویی که به آرمانهای خود وفادار نباشد و به پیشوا خیانت کند چیزی نیست بجز نقش یک سوآستیکای ناب به روی پیشانی اش.

سکانس آخر پس فطرت های لعنتی یکی از ماندگار ترین سکانس های یک فیلم خوب است. سرهنگ هانس لاندا به طمع اعطای مدال افتخار توسط دولت آمریکا و یک ویلای بزرگ در یک جزیره در اطراف آمریکا و بازنشستگی نظامی با حقوق و مزایای فراوان و در امان بودن از دست نازیها فریب می خورد و به پیشوا خیانت می کند.

او سلاح خود را به الدورین تحویل می دهد و خود را با وعده های فریبنده تسلیم می کند ، اما آلدورین با او مانند هر نازیِ به دام افتاده رفتار می کند و روی پیشانی او علامت سوآستیکا را با چاقوی خود حک می کند.

و در نهایت در ثانیه های پایانی فیلم آلدورین به دوست خود می گوید: این بهترین اثر هنری من است. ......... و فیلم پایان می یابد.

یک سکانس پایانی ماندگار ......

پی نویس: این آخرین پست بنده از تاپیک سکانس آخر است که به سایت سینما کلاسیک منتقل گردید. از این پس این مبحث با ارسال پستهای جدید در این سایت ادامه پیدا می کند....

وب سایت سینما کلاسیک محفل عشاق دوبله و فیلم