ارسال: #23

در شماره اخیر ماهنامه فیلم ( شماره  509 خرداد 95) آقای امیر پوریا در نقدی کوتاه بر مستند آقاجلال و مستر رابرت از این فیلم گفته است.


وی ابتدا از پوستر این فیلم تمجید میکند و بعد، از حسرت خود برای حضور در رونمائی این فیلم میگوید. از طنز موجود در نام ، از همزاد بودن جناب مقامی با ردفورد ، از اینکه چرا پایان فیلم همه چیز از دست رفته به نوعی یاس و ناامیدی را در زندگی مقامی هم بسط میدهد (که از نظر من استنباط غلطی است) ، از اینکه توکلی ثابت میکند که پیش از این هرگز در دنیای دوبله و دوبلورها گام نزده ، از اینکه نمیتوان حتی با تحقیقات و آرشیوی قوی به عمق آثار مقامی دست یافت ، از اینکه چرا گویندگان (به زعم او ) پس از انقلابی مانند ربیعی و زند باید در مورد گوینده ای که سبقه ای به اندازه نیم قرن دارد نظر بدهند ، از نبودن حتی یک تصویر از بازیگران زن مقابل رد فورد در فیلم (که برای خود من عجیب است که پوریا اصولا چرا به این نکته نامرتبط حساسیت نشان داده است) و ...


نکته جالب اینکه این منتقد عزیز با وجودیکه ادعا دارد حسرت بودن در رونمائی این مستند روی دلم ماند چون خارج از تهران بودم ، اما بخوبی به جزئیات صحبتهای تاجیک (مدیر شبکه مستند) در آن جلسه اشاره میکند که در هیچ خبرگزاری به این جزئیات با چنان ریزبینیی اشاره نشده است...  و فکر میکنم خود من هم یک لحظه این منتقد عزیز را دیدم که پس از نمایش فیلم از گوشه سالن سریعا خارج شد (شاید هم اشتباه میکنم)

 
-----------------------------------------------
در مورد این مستند من هنوز نظر خود را اعلام نکرده ام. اگر فرصتی بود حتما از این مستند خواهم نوشت. در بخشی از فیلم ، صدای چنگیز جلیلوند بجای ردفورد پخش میشود که هیچکس ( نه موقع رونمائی و نه پخش تلویزیونی) متوجه آن نشد اما من آنرا شنیدم و حتی در همان جلسه به توکلی هم این نکته را متذکر شدم که یک جای کار صدای کس دیگری را صدای جناب مقامی فرض کرده ای! ...  و او فقط با بهت نگاه میکرد.