ارسال: #20

سکانس نخست : دیدار با جو بلک .

: الو ، سلام ، نرسیدید ؟
: چرا بچه ها هستند ، ما هم اومدیم .
تماس رو قطع کردیم ، چندقدم آنطرفتر یک نفر داشت با موبایل صحبت میکرد ، یک تماس کوتاه شبیه به تماس من .
انگار او هم پاسخی شبیه به من دریافت کرده بود .
از کنارش گذشتم ، خیره به چشمان هم نگاه کردیم و رد شدم .
چند قدم آنطرف تر بروبیکر را همراه با استاد جلال مقامی و یک نفر دیگر دیدم که به سمت محل برگذاری مراسم اکران مستند ( آقا جلال و مستر رابرت ) نزدیک میشدند .
من هم به سمت ایشان .
ابتدا با بروبیکر روبوسی کردیم ، سپس بنده را به جناب مقامی معرفی کردند ، استاد در کمال تواضع و مهربانی فرمودند: آقا من شرمندم که به خاطر من این همه راه رو از بوکان پاشدید اومدید اینجا .
به طرف سالن برگشتیم و با شخصی که لحظاتی پیش از کنارش گذشته و نشناخته بودم روبرو شدیم ؛ محمد .
محمد بایستی شبیه به گری گوری پک باشد همچون آواتارش ، اما ، محمد جور دیگری بود ، پیراهن آبی چشم خیره کنی هم تنش بود . محمد بود ، بدون ایرج .
وارد حیاط فرهنگسرای ابن سینا شدیم ، کم کم داشت شلوغ تر از قبل از لحظه ای که من رسیده بودم میشد .
سایر دوستان نیز به جمع ما پیوستند .
پدرام آمد ، پدرام تپل بود ولی محمد بیشتر شبیه به آواتار پدرام بود نه خود پدرام .
سعید ، بی سرو صدا و با ظاهری کنج کاو ، شبیه به صادق هدایت یا سایهء هدایت بود ، به بچه های بالا هم شباهتی داشت ، تقصیر ریشش بود .
و لوهارپر ، پسری نزدیک به ابرها ، آخر بسیار قد بلند بود شبیه به روزهای بهاری ، با نمک و خوش خنده ، پسر خالهء عزیزش را هم آورده بود .
استاد بهروز رضوی هم آمد ، با آن صدای طنین اندازش ، اندکی پس از حضورش به او سلام کردم ، پاسخ داد : سلام پسرم ؛ خشک شدم .
بروبیکر مدیونمی چون با ایشان عکسم را نگرفتی تا عکسم بچسبد به تاریخ .
یک نفر زنگ زد ، به بروبیکر زنگ زد ، ازاو پرسیدم کیست؟ گفت : رهگذر ، ذوق کردم ، آخر از مدتها قبل با ایشان دوستی صمیمانه تری داشتم ، دنبالش چرخیدم و دیدم روی نیمکتی پشت سرما نشسته است ، میخواست بی نشان بماند که جمع صمیمانهء ما این اجازه را به اونمیداد که فاصله بگیرد .
با دوستان سرگرم گپ و گفت شدیم .

پدرام میگفت : صدات رو قبلا که شنیده بودم یک مقدار فرق داشت ! توضیح دادم که اگه جدی صحبت میکنم اونجوریه و وقتی شادترم یا راحتتر صحبت کنم صدام جوانتر شنیده میشه .
گیر داده بودیم به محمد که راستشو بگو ، نکنه ایرج هم خودتی و نمیگی ، آخرسر نیم نگاهی تصویری از ایرج را روی گوشیش نشانمان داد ، اینبار گیر دادیم که این عکس هر کسی میتونه باشه و ما رو فریب بدی ، کلا هدف اذیت کردنش بود .

و بلاخره منصور آمد ، قبلا چندسال پیش بهم گفته بود شبیه به کورتیس ه ولی شبیه به لمون بود !!!
مرد بسیار نازنینیه ، اصلا تصور نمیکردم با شخصیت جدی و نیمه خشن مجازیش اینقدر فرق داشته باشه ، منصور بسیار خاکی و خودمانیست .
منم خیلی دوست داره ، آخه چندبار این رو تکرار کرد ، از قدیم گفتن که دل به دل راه داره ، آخه منم منصور رو بسیار دوست دارم و سالهاست ازش میاموزم و دوستیم با منصور رو در بسیاری محافل نقل کردم و از دانشش تعریف کردم .
بلاخره وارد سالن شدیم و پخش و پلا روی صندلی ها نشستیم ، سپس کمی جمع تر شدیم ولی رهگذر انگار هنوز تو یزد هستش ، آخه خیلی از من دور بود ، ردیف های آخر .

اگر حوصله اش باشد ، یقینن ادامه خواهد داشت .