آنا سالیوان از موسسه پرکینز برای آموزش هلن از بستون اعزام می گردد ،او تمام سعی خود را می کند تا به هلن که هیچ درکی از دنیا و اطرافیان خود ندارد بیاموزد که هر چیزی اسمی دارد اما موفق نمی شود. او راه دشواری در پیش داشت. تلاشهای او بیفایده بود زیرا دخالتهای پدر و مادر هلن بواسطه ترحمی که به فرزندشان داشتند در روش آموزشی خانم سالیوان خلل ایجاد می نمود.
سرانجام خانم سالیوان فکری به ذهنش می رسد و ادامه آموزش را منوط به آن می نماید که هلن را بدور از پدر و مادرش آموزش دهد. یک سوئیت در انتهای باغچه منزل کاپیتان وجود داشت که بلا استفاده بود. کاپیتان یک فرصت دو هفته ای به او میدهد و هلن را پس از یک سواری طولانی به آنجا می برند تا تصور کند به شهر دیگری رفته است.

جدالهای آن با هلن آغاز می گردد و خانم آن هر روز چیز تازه ای به هلن یاد می دهد اما هلن هنوز به این درک نرسیده است که هر چیزی اسمی دارد و برای برقراری ارتباط با اطرافیانش مشکل دارد. دو هفته سرانجام به اتمام می رسد و طی این مدت هلن تنها چیزی که می آموزد اطاعت کردن بود و بس. وقتی هلن باز می گردد ضیافت شامی برایش ترتیب می دهند و غذاهایی که او دوست دارد را برایش درست می کنند. اما درست هنگام صرف شام هلن مجددا نافرمانی می کند و دستمال سفره خود را دور می اندازد.

هلن علیرغم آنکه کور و کر و لال بود اما بسیار باهوش بود. او در واقع میخواست اطرافیانش را امتحان کند و عکس العمل آنها را در مقابل نافرمانی اش مورد ارزیابی قرار دهد. خانم آن بشدت عصبانی می شود و هلن را از پای میز شام دور می کند. هلن نیز پارچ آب را روی خانم آن خالی می کند و مجددا جدال آندو آغاز می گردد. پدر و مادر هلن مجددا مخالفت می کنند و از خانم آن می خواهند تا هلن را آزاد بگذارد اما آن تسلیم نمی شود و هلن را به زور از پای میز شام بلند می کند و به حیاط می برد و وادارش می کند پارچ آبی را که ریخته است را خودش پر کند.

در حیاط خانه وقتی معلم هلن او را وادار می کند که با تلمبه از چاه آب بکشد  دستان هلن را زیر آب می گیرد و مجددا با انگشتانش بر کف دستان هلن کلمه آب را هجی میکند. هلن در یک لحظه دستان آن را محکم می گیرد . ناگهان طوفانی در ذهن هلن بپا میشود...... آآآآآآآآ ب .......... زَ میــــــــــــــــــــــــــن ......... دِرَخـــــــــــــــت ...... جرقه لازم در ذهن هلن زده شده بود. او حالا فهمیده بود همنوعانش با یکدیگر حرف می زنند. او در یک لحظه به این درک زسیده بود که هرچیزی یک اسم دارد. معجزه رخ داده بود و دنیای تاریک و ساکت هلن حالا نورباران می شود. حالا دنیا در کف دستان هلنبود. او  دیگر به معلم خود عشق می ورزید و او را دوست می داشت.


نقد فیلم:
معجزه گر یکی از تاثیر برانگیز ترین و زیباترین فیلمهایی بود که در کودکی از تلویزیون دیدم و تا مدتها تحت تاثیر آن قرار گرفته بودم. این فیلم زیبا از روی یک واقعیت تاریخی ساخته شده است. فیلمهای واقعی معمولا شخصیت محور هستند. این فیلم به بخشی از زندگی هلن کلر می پردازد. اولین نقد من به همین موضوع برمیگردد. بسیاری قهرمان اصلی را در این فیلم هلن کلر می نامند. زیرا این هلن کلر بود که بعدها به شهرت جهانی رسید. اما از نظر شخصی من قهرمان اصلی در این فیلم خانم آنا سالیوان می باشد. شاید کمی مسخره بنظر بیاید اما خاطرم هست وقتی در دوران کودکی این فیلم را برای اولین بار دیدم ، سالها بعد وقتی  در جایی صحبت از هلن کلر و خدمات او شد من فکر میکردم خانم سالیوان ، هلن کلر میباشد. زیرا فیلم فقط به دوران کودکی هلن کلر می پردازد و هرگز هیچ اشاره ای نمی شود که این کودک نابینا و ناشنوای هشت ساله زمانی به یک نابغه تبدیل می شود.

مضافا به اینکه نام فیلم برگرفته از شاهکار خانم سالیوان می باشد تا هلن کلر. براستی این خانم سالیوان بود که معجزه گر این فیلم می باشد نه هلن کلر. اما هرجا صحبت از فیلم معجزه گر می شود می گویند فیلم درباره یک نابغه ناشنوا و نابینا می باشد بنام هلن کلر و نام آنا سالیوان در سایه نام هلن کلر قرار میگیرد و حتی کمتر نام او را به زبان می آورند.
این نکته شاید اولین ضعف فیلم باشد. فیلم میتوانست یک راوی داشته باشد تا در پایان اشاره ای به آینده هلن کلر داشته باشد. بازیگران فیلم فوق العاده هنرنمایی می کنند و در اینخصوص باید گفت قهرمان بی چون و چرای بازیگری این فیلم پتی دوک 16 ساله  در نقش هلن کلر می باشد. بنظر من او فراتر از حد انتظار در این فیلم ظاهر میشود.

در تجلیل از بازی هنرپیشگان این فیلم کافیست سکانس 8 دقیقه ای جدال بنکرافت و دوک را بر سر اموزش هلن در استفاده از دستمال سفره و قاشق برای غذا خوردن را خدمت دوستان یادآوری نمایم. سکانس نفسگیری که اگر هزاران بار هم آنرا ببینم از دیدنش خسته نمی شوم. بنظرم ایندو در این سکانس طوفانی بپا می کنند که تا سالها در خاطر بینندگان می ماند. جدالی بی نظیر برای اطاعت کردن هلن. ایندو در مجموع چهار  بار با شدت تمام به صورت هم سیلی میزنند. خستگی این دوئل 8 دقیقه ای را میتوان بخوبی از صورت خانم سالیوان حس نمود وقتی از اتاق بیرون می آید و به مادر هلن می گوید: خانم کلر ، اتاق خیلی بهم ریخته است اما هلن دستمال سفره خودش رو خودش تا کرد.  خستگی این جدال نفسگیر را بخوبی می توان در چهره بنکرافت از عمق وجودش حس کرد:

با توجه به سال ساخت فیلم، کارگردان از تکنیکهای جالبی استفاده می نماید. فیلم دارای فلاش بکهای زیبایی ست. فلاش بکهایی که از زندگی گذشته خانم سالیوان نقل می گردد. خانم سالیوانچون خود دارای کم بینایی است و گذشته دردناکی داشته است بنابراین کارگردان به زیبایی تمام فلاش بکها را که از نگاه خانم سالیوان منشا گرفته است را بصورت تار و مبهم نمایش میدهد. مخاطب با دیدن این فلاش بکها کاملا به گذشته سالیوان که اکنون برای او بصورت کابوس درآمده است پی میبرد.

آرتور پن در جانمایی های دوربین در این فیلم خلاقیتهای بی نظیری از خود بروز می دهد. او گاهی در یک نما به زیبایی تمام سه نما را به نمایش می گذارد. سکانسی  که سالیوان از پشت پنجره بههلن که در حیاط مشغول بازی می باشد را بیاد آورید. در یک نما  چهره  هلن  را همراه با مادرش که در حیاط مشغول هستند به نمایش می آید و همزمان انعکاس چهره  خانم سالیوان در پنجره  و همچنین فلاش بکی از کابوس دائمی سالیوان از دوران سخت کودکی خود با برادر افلیجش در پرورشگاه و مخاطب بدون هرگونه تداخلی به سادگی تمام به اهداف کارگردان پی میبرد. (اکر به تصویر زیر با دقت نگاه کنید هر سه نما را مشاهده خواهید نمود)

    



یکی دیگر از خلاقیتهای آرتور پن ، در جانمایی دوربین را می توان در سکانسی که هلن را برای اولین بار به آن خانه کوچک انتهای باغچه میبرند ، دید. در این سکانس وقتی هلن از عدم حضور مادر و پدر خود مطلع میشود و متوجه می شود با خانم آنی که از او بیزار بود در اتاق تنهاست ناگهان برآشفته می شود. آرتور پن دوربین را در این سکانس دقیقا مانند یک پرگار در مرکز اتاق قرار می دهد و همزمان با چرخش هلن به دور اتاق و کندن پرده ها و شکستن شیشه ها دوربین یک حرکت 360 درجه ای میکند و بدون آنکه بیننده از دیدن آن صحنه ها خسته شود شورش هلن را همراه با معرفی فضای جدید همزمان به  نمایش درمی آید.

هرچند مهارت فیلمبردار در خلق چنین سکانس هایی اجتناب ناپذیر است اما کارگردانان بزرگ معمولا دخالتهای مستقیمی در جانمایی دوربین در کار فیلمبردار می نمایند. در مجموع فیلمبرداری معجزه گرنیز مانند بازی هنرپیشه گانش در خور تحسین می باشد. در اغلب سکانسها بدلیل جانمایی درست دوربین فضای بیشتری به چشم مخاطبین می آید. برای مثال در سکانسی که مادر هلن مخفیانه می خواهد هلن را ببیند ، در حالیکه دوربین نمای نزدیکی از چهره خانم سالیوان را هنگام مطالعه در اتاق گرفته است ورود خانم کلر به کادر از طریق پنجره اتاق به زیبایی تمام در بخشی از کادر دوربین به بیننده اعلام می گردد. بعبارتی او از تمام فضاهای خالی بهره می برد.

آرتور پن بکمک کاپاروس در جانمایی صحیح دوربین و استفاده از تمام فضاها بهترین بهره را می برد و باید هردو را در این زمینه تحسین نمود ، به نمونه ای از این موارد توجه فرمائید:
در این نما مادر هلن در حال صحبت کردن با خانم سالیوان می باشد که بر بالای ایوان قرار گرفته است ، مخاطب بخوبی در می یابد که مادر هلن مشغول صحبت با کسی است که بالاتر از او قرار گرفته است مضافا اینکه تمام جزئیات در این نما قابل مشاهده هستند. حتی عمه هلن که با چتر در سمت چپ تصویر قرار گرفته است

و یا در این صحنه مادر هلن ، از پشت پنجره مشغول صحبت کردن با خانم سالیوان می باشد. در اغلب فیلمها چنین سکانسهایی با دو دوربین و با زوم کردن به روی هریک از هنرپیشه ها که مشغول بیان دیالوگ هستند گرفته می شود. اما در اینجا ضمن اینکه بیننده مشغول گوش دادن به گفتگوی این دو نفر می باشد اعمال هلن را هم مشاهده می کند و این یعنی نهایت استفاده از فضاهای خالی.






شخصیتها به زیبایی تمام در فیلم پرداخت می گردد تا ضمن وفاداری به اصل واقعیت مخاطب بتواند با تمام آنها ارتباط برقرار نماید. به همین منظور من سعی میکنم برداشت خود را از شخصیتهای اصلی فیلم به تفکیک خدمت دوستان عرض کنم:




1 - هلن کلر : شخصیت هلن بعنوان یک کودک ناسازگار و غیر قابل کنترل با لجبازیهایش بخوبیقابل درک است. او برای رسیدن به خواسته هایش روشهای منحصر بفردی دارد و تا قبل از آمدن خانمسالیوان او به راحتی به خواسته هایش می رسید. او تنها فردی بود که آزادانه در خانه میچرخید و حتی هنگام صرف غذا بدور میز میچرخید و از بشقاب هرکس لقمه ای غذا بر می داشت و هیچکس هم با او مخالفت نمی کرد. ابزار او برای رسیدن به خواسته هایش کوبیدن سرش به زمین و در آوردن اصوات ناهنجار از حنجره اش بود. این شخصیت پردازی از ابتدای فیلم به زیبایی تمام به مخاطب القا می شود و بیننده به این باور می رسد که با کودک سرسختی روبرو شده است.





2 - خانم آنا سالیوان : سرسختی و تسلیم ناپذیری آنا سالیوان و مواجه شدن او با یک کار سخت کاملا برای بیننده مشهود است. او در دیالوگی خطاب به والدین هلن می گوید زندگی در پروشگاه او را قوی نموده این دیالوگ در واقع مصداق واقعی پرداخت شخصیت اوست. او تنها فردی بود که هلن را درک میکرد و همچنین تنها شخصی بود که می دانست برای تربیت هلن چه باید کرد. او بدرستی دریافت برای اینکه هلن از او حرف شنوی داشته باشد باید به او محتاج باشد و این بهترین روش آموزشی بود که برای تربیت هلن بکار گرفت. هر بیننده ای با دیدن او به این باور می رسید که او به این آسانیها تسلیم نمی شود و تا رسیدن به موفقیت سرسختانه می جنگد.



3 - خانم کلر ( مادر هلن) : مادر هلن مانند تمام مادرها دارای عاطفه بالایی است. او هلن را عاشقانه دوست دارد. دوست داشتن او از روی ترحم نیست. مصداق عشق ورزی او به هلن را نیز میتوان با استناد به این دیالوگ تصدیق نمود : هر روز احساس می کنم بیشتر از ذیروز دوسش دارم. فراموش نکنید که او اصلا طاقت دوری از هلن را ندارد. به همین خاطر وقتی مهلت دو هفته ای خانمسالیوان به اتمام می رسد از اول صبح روز چهاردهم با کاپیتان برای بردن هلن نزد خانم سالیوان می آید. اما خانم سالیوان که هنوز در کارش به موفقیت نرسیده بود به آنها می گوید : هنوز فرصت من تمام نشده. من تا ساعت 6 بعدازظهر فرصت دارم. قبل از ساعت 6 هلن را به شما نمی دهم. (در واقع با همین سکانس هر مخاطبی هم به عواطف و مهر و محبت مادر هلن پی میبرد و هم به سرسختی خانم سالیوان)



4 - کاپیتان کلر (پدر هلن) : مردِ سر سخت و مقرراتی و اهل سیاست. او ضمنا کمی هم خشن است اما شخصا شخصیت او را بسیار دوست داشتم زیرا از کاپیتان بودن فقط ژستها و غر زدنهایش را بلد است و خیلی زود تسلیم خواسته های طرفهای مقابلش می شود. او هر بار که میخواهد حرفش را به کرسی بنشاند خیلی زود تسلیم می شود و به خواسته های طرف مقابلش تن می دهد. بویژه آنکه طرف مقابلش همسرش باشد. او مرد متزلزلی می باشد.

در سکانس پایانی فیلم هم شخصیت واقعی برادر هلن رو می شود. او که هیچ اعتقادی به کار حانم سالیوان ندارد و  معتقد است هلن هرگز نمی تواند با اطرافیانش ارتباط برقرار نماید ناگهان در سکانش پایانی مقابل پدرش می ایستد و هنگامیکه کاپیتان میخواهد مانع کار خانم سالیوان شود جلوی در می ایستد و پدرش می گوید بگذارید خانم سالیوان کارش را بکند. هلن یک عمه نیز دارد که معمولا مانند اغلب عمه های سینمای کلاسیک غر میزند و خیلی دوست دارد اقتدارش را در خانواده به رخ همه بکشد. اقتداری که خانم سالیوان به زیبایی تمام در سکانس پایانی آنرا می شکند و در مقابل دخالتهای بی موردش آن به مادر هلن می گوید : نگذارید غریبه ها در کارتون دخالت کنند

اما بعد از شخصیت پردازی هنرپیشگان اصلی فیلم می رسیم به شاه بیت فیلم که سکانس پایانی فیلم می باشد. این سکانس بعد از آن سکانس 8 دقیقه ای جدال آن و هلن از زیباترین سکانسهای فیلم می باشد. جائیکه هلن بعد از نافرمانی و ریختن پارچ آب روی آن خانم سالیوان وادارش می کند تا به حیاط برود و پارچ آب را با تلمبه پر کند.

آرتور پن این سکانس را بسیار هوشمندانه می سازد. مخاطب بخوبی می تواند آتشفشان برپا شده در ذهن هلن را در این سکانس درک کند. وقتی خانم سالیوان تلمبه آب را به حرکت در می آورد و دستان هلن را زیر شیر آب میگیرد مجددا برایش حروف آب را با انگشتانش برای هلن هجی می کند. هلن ناگهان از حرکت باز می ایستد.... پارچ آب را به کناری پرتاپ می کند ...... دستان آنی را می فشارد.... و از او میخواهد باز تلمبه را به حرکت در آورد.... با جاری شدن آب روی دستانش او نیز حروف آب را با دستانش هجی می کند و خانم سالیوان نیز آنرا تایید می کند.



خوشحالی وصف ناشدنی تمام وجود هلن را فرامیگیرد. او به زیبایی تمام  و بی هدف در حیاط خانه میدود و به هر چیزی که برخورد می کند اسمش را با انگشتان دستش برای خانم سالیوان هجی می کند. خانم سالیوان فریاد می زند و آقا و خانم کلر را صدا می کند. هجی کردن نام اشیا با انگشتان دست دیگر برای هلن یک بازی نبود. هلن نجات پیدا کرد ...... هلن نجات پیدا کرد  این شاید بهترین وصفی بود که خانم سالیوان می توانست با تمام وجودش آنرا فریاد بزند. هلن به زیبایی تمام و بی هدف می دوید و تمام اعضای خانواده در حال مشاهده این معجزه بودند . سکانش معجزه به زیبایی تمام به مخاطب منتقل می شود.




.... و خانم سالیوان که حالا گویی خستگی از تنش به در آمده است:
در این نما هم ، ضمن آنکه هدف ، خانم سالیوان می باشد اما شادی پدر و مادر هلن و همچنین برادر و عمه هلن نیز در کادر دیده می شوند.

حالا دیگر لازم نیست هیچ دری به روی هلن قفل شود و مادر هلن کلید اتاقها را به هلن می دهد:




در پایان همان شب در تاریکی شب هلن به نزد معلمش که در ایوان مشغول استراحت است می آید. معلمی که در طول 106 دقیقه فیلم هلن اغلب با او درگیر بود و از او فرار میکرد حالا در دقیقه 107 فیلم با پای خود به آغوشش می رود و بوسه ای را نثارش می کند و خانم سالیوان  جمله ای را با انگشتانش برای او هجی می کند: مَـــــن ...... مُـــــعلِمَم ...... را ..... دوســـــــت ..... دارم و بدین ترتیب بغض هر مخاطبی با دیدن چنین سکانسی به اشک تبدیل می گردد.

کمتر مخاطبی از دیدن چنین صحنه ای احساساتی نمی شود. باید به مخاطب حق داد ، زیرا آرتور پن 106 دقیقه بیننده فیلمش را با خود به ضیافت درگیری و چالشهای بین هلن و سالیوان می برد و درست در دقیقه پایانی همه یک نفس راحت می کشند و از اینکه هلن از انزوای ناخواسته رهایی یافته است خرسند می گردند.

و رضایتمندی زایدالوصفی که بنکرافت به زیبایی تمام با حالت صورتش آنرا به تمام مردم جهان که سالهای سال آنرا دیدند ، هدیه می کند:



آرتور پن جدال بین زندگی و جهل را با به تصویر کشیدن بخشی از زندگی هلن کلر به زیبایی تمام به ما هدیه می کند. نقاط منفی این فیلم بسیار ناچیز است. شاید عدم تطابق پذیری سن دوکِ 16 ساله برای هلن 8 ساله را برخی ضعف فیلم بدانند و هیکل دوک برای ایفای چنین نقشی را کمی بزرگ بدانند اما او آنقدر در این نقش زیبا بازی می کند که هرگز نمی توان گزینه ای غیر از او را برای این نقش تصور نمود . 

نورپردازی و حتی گریم نیز در این فیلم عالی می باشد. آرتور پن از نور و سایه ها یه یهترین نحو ممکن در فیلمش بهره می برد. او در رعایت سایه ها نهایت دقت را می کند. دوره زمانی فیلم مربوط به زمانیست که هنوز برق اختراع نشده بود بنابراین کارگردان نهایت دقت را می کند تا سایه های فیلم که بسیار هم در  فیلم مشهود هستند درست در زاویه صحیح از منبع نور قرار بگیرند. در تصویر زیر به منبع نور و سایه ایجاد شده به روی کتف سمت چپ بنکرافت دقت نمائید:




فیلم مملو است از سکانسهای احساسی بسیار زیبا که انصافا با هنرمندی تمام دست اندرکاران این فیلم از کارگردان گرفته تا هنرپیشه ها و فیلمبردار آنرا به مخاطبین منتقل می نمایند. این سکانسها اغلب احساسات مخاطبین را برمی انگیزد.
شخصا هر بار که میدیدم هلن به اجبار تسلیم می گردد ناخودآگاه بغض می کردم. 

کافیست برای یادآوری دوستان در اینخصوص به دو سکانس فیلم اشاره کنم. سکانسی که هلن و سالیوان به صورت یکدیگر سیلی های آبدار میزنند را بیاد آورید. هلن با زدن هر سیلی به گوش سالیوان سیلی محکمتری دریافت می کند و بار سوم وقتی دستش را بالا میبرد میفهمد با زدن این سیلی قطعا مجددا سیلی محکمتری را دریافت خواهد کرد بنابراین مکث کوتاهی می کند و دستانش را در حالیکه آماده زدن سیلی بود بدور بدنش جمع می کند و وانمود می کند میخواهد برقصد.

و یا صبح روز اولی که هلن با معلمش در کلبه شکاری انتهای حیاط  زندگی خود را شروع میکنند، در حالیکه ساعت 10 صبح می باشد اما خانم سالیوان صبحانه هلن را به او نمی دهد و از او میخواهد تا لباس و جورابهای خود را خودش بپوشد در غیر اینصورت از صبحانه خبری نیست. فشار گرسنگی باعث میگردد تا او سرانجام تسلیم شود و در حالیکه سرش پائین است با سرافکندگی از شکستی که متحمل شده است جورابش را بر می دارد و پا می کند. لازم نیست یادآوری کنم تا هر بیننده ای با دیدن چنین صحنه هایی دارای چه احساسی میگردد.



و یا سکانسی که خانم سالیوان با اجبار هلن را از پای سفره بلند می کند و به حیاط خانه می برد. و شاه بیت سکانسهای این فیلم اتفاق می افتد. سکانسی که عاقبت هلن مفهوم هجی کردن را می آموزد و یاد می گیرد چگونه با انگشتان دستش با دیگران ارتباط برقرار کند.

حواشی و دوبله فیلم:
چرا معجزه گر؟ بنظر شما معجزه گر کیست؟ اینها اولین حاشیه این فیلم زیبا می باشد. مارک تواین معروف که علاقه بسیاری به هلن کلر داشت اولین بار این لفظ را در خصوص هلن کلر بیان نمود. او از اینکه کودکی در دنیای تاریک و ساکت خود می تواند با اطراف خود رابطه برقرار نماید را بعنوان معجزه یاد می کند. از طرفی با توجه با اینکه خالق این معجزه خانم سالیوان می باشد لذا به او لقب معجزه گر می دهند. بنابراین نام این فیلم برگرفته از افکار مارک تواین می باشد.

پتی دوک بازیگر 16 ساله نقش هلن کلر بخاطر بازی بدون نقص خود موفق به کسب جایزه اسکار میگردد. او جوانترین هنرپیشه ای می باشد که موفق به رسیدن به چنین جایگاهی میگردد. خانمبنکرافت نیز بخاطر ابفای نقش معلم هلن نیز در همان سال موفق به اخذ جایزه اسکار میگردد. بسیاری از منتقدان معجزه گر را همراه با فیلم بانی و کلاید جزو دو آثار برجسته آرتور پن می دانند.

هلن کلر بعدها زندگینامه خود را در کتابی بنام داستان زندگی من به رشته تحریر در می آورد. ویلیام گیبسن با الهام از این کتاب نمایشنامه ای را از زندگینامه هلن کلر می نویسد و نهایتا خود او این نمایشنامه را تبدیل به فیلمنامه معجزه گر می نماید. جالب اینجاست که بدانید آرتور پن 6 سال قبل از ساختن فیلم معجزه گر نمایشنامه ویلیام گیبسن را بمدت سه سال در برادوی به روی صحنه می برد  







در این نمایشنامه نیز دوک و بنکرافت به ایفای نقش هلن و خانم سالیوان می پردازند. شاید همین تکرار طولانی و همکاری مشترک یکی از دلایلی باشد که ایندو اینگونه به نقش هلن و معلمش خو گرفتند  و توانستند انرا به زیبایی تمام در فیلم معجزه گر اجرا نمایند. در سال 1979 و همچنین در سال 2000 نسخه ای دیگر از معجزه گر ساخته میشود. جالب است که بدانید در نسخه سال 1979پتی دوک مجددا در این فیلم اما به کارگردانی پل آرون بازی می کند ولی اینبار نه در نقش هلن کلر بلکه او اینبار در نقش آنا سالیوان به بازی گرفته می شود . حتی سینمای مقلدگرای هندوستان نیز توسط آمیتا باچان با الهام از این ماجرا نسخه ای متفاوت از معجزه گر را بنام باغبان می سازد.

در مجموع باید گفت یکی از عوامل اشتهار هلن کلر همین نمایشها و فیلمهایی بود که از زندگی او ساخته شد.شخصا اعتقاد دارم در کشوری که خودِ ما در آن  زندگی می کنیم بعید می دانم کمتر کسی تا قبل از نمایش فیلم معجزه گر از وجود شخصیت هلن کلر آگاه بود. بنابر این از این حیث نیز باید سازندگان این فیلم را تحسین نمود که با پرداختن به زندگی هلن کلر موجب گردیدند مردم بیشتری با چنین شخصیتی آشنا شوند. فیلم معجزه گر را باید شاهکاری در سینمای کلاسیک دانست که گذشت زمان هرگز آنرا کهنه نمی کند و دیدن چند باره اش هیچگاه خسته کننده نخواهد بود. شخصا هربار و در هر زمان که این فیلم مجددا از تلویزیون پخش شود مانند کسیکه برای اولین بار است که این فیلم را می بیند به تماشای آن می نشینم .

در ایران این فیلم به زیبایی تمام دوبله میگردد . خانم رفعت هاشم پور با گویندگی بجای خانم آنا سالیوان یک اثر شاخص را از خود به یادگار می گذارد. تمام فراز و نشیبهای بین آنا و هلن به زیبایی تمام توسط خانم رفعت هاشم پور ادا میگردد و ایشان با جنس صدای حزن انگیز خود و تحریر های مناسب کمک شایانی به زیبایی این اثر نزد ایرانیان می کنند.  بیش از پنجاه درصد از دیالوگهای فیلم توسط خانم رفعت هاشم پور بیان میگردد.

سرگذشت واقعی هلن کلر و آنا سالیوان بعد از معجزه:
در اینجا وارد مبحثی می شوم که دیگر ربطی به فیلم ندارد اما قطعا شاید دانستنش برای دوستان خالی از لطف نباشد. فیلم در واقع وقتی هلن دنیای اطراف خود را کشف می کند به اتمام می رسد و بینندگان نمی دانند در نهایت چه بر سر هلن و خانم سالیوان می آید. بنابراین بد نیست که دوستان بدانند خانم آنا سالیوان تا پایان عمرش ( قریب به پنجاه سال ) کنار هلن می ماند. سالیوان و هلن کلر لحظه ای از هم جدا نگردیدند. سالیوان فقط در سال 1905 هنگام ازدواج با جان آلرت میسی مدت کوتاهی هلن را ترک می کند اما در نهایت زندگی مشترک او با همسرش دچار مشکل میشود و او مجددا نزد هلن باز می گردد.

هلن بجز افتخاراتی که خود کسب نمود افتخارات مشترکی را از دانشگاه تمپل و موسسه آموزشی اسکاتلند نیز با سالیوان مشترکا کسب نمود . سالیوان در سال 1935 بطور کامل نابینا شد و نهایتا در 20 اکتبر سال 1936 پس از رفتن به کما در فارست هیلز نیویورک در سن هفتاد سالگی در حالیکه دستانش در دست هلن بود ، هلن کلر را پس از 49 سال برای همیشه تنها گذاشت.

اما هلن پس از آنکه هجی کردن را بکمک انگشتان دستش از خانم سالیوان می آموزد آموزش خط بریل را فرا میگیرد و سپس لب خوانی را از طریق لمس دهان و گلوی مخاطبش یاد میگیرد. او بعدها حتی توانست با فشار دادن انگشتان خود بر گلوی سالیوان و تقلید اصوات و ارتعاشات حتی صحبت کردن را نیز بیاموزد. هوش سرشار هلن باعث گردید تا او بتواند نام  خود را بعنوان اولین نابینا و ناشنوایی که موفق به اخذ مدرک دانشگاهی میشود ، ثبت نماید.







هلن نویسنده چیره دستی میگردد و 11 کتاب را در باب حقوق زنان و نابینایان و ناشنوایان به رشته تحریر در می آورد. او خدمات زیادی را به نابینایان و ناشنوایان ارائه داد و موفق شد مرکز ملی هلن کلررا تاسیس نماید تا به یاری نابینایان و ناشنوایان بشتابد. او در سالهای پایانی عمرش فعالیتهای سیاسی هم داشت و عضو حزب سوسیالیست آمریکا میگردد و از فعالان حمایت از حقوق اجتماعی زنان می شود.

آنی سالیوان در اغلب سخنرانیهای هلن حضور داشت و هلن سخنرانی هایش را به روی کف دستان سالیوان هجی میکرد و او نیز برای مردم آنرا بازگو میکرد.هلن کلر در ژوئن سال 1968 (بعبارتی شش سال پس از ساخته شدن فیلم معجزه گر ) از دنیا می رود. خاکستر هلن کلر را در کلیسای ملی واشنگتن در کنار خاکستر آنی سالیوان قرار می دهند.

در خصوص هلن کلر اگر دوستان بخود زحمت سرچ کردن در موتورهای جستجوگر را بدهند مسائل بسیاری را از او در می یابند که اغلب هم تکراری می باشد بنده سعی نمودم از تکرار مکررات پرهیز نمایم و زندگینامه این زنِ سختکوش و نابغه را در انتهای نقد فیلم بصورت خلاصه بیاورم ، هرچند ارتباطی به فیلم نداشت اما با توجه به اینکه جناب پن فقط بخش کوچکی از زندگی هلن را بتصویر می کشد بنده بخاطر علاقه زایدالوصفی که به این شخصیت بزرگ داشتم سعی کردم گوشه ای از نکات جالب زندگی او را در انتهای پست برای دوستان بصورت خلاصه به رشته تحریر درآورم زیرا برای بروبیکر دانستن این مطالب به اندازه دیدن فیلم معجزه گر جالب بود.

در پایان باید عرض کنم هلن کلر نزد بسیاری از شخصیتهای بزرگ محبوب بود. او تنها کسی بود که در طول حیاتش با تمام روسای جمهور هم عصر خود دیدار داشته است و بالاترین نشان افتخار آزادی را در آمریکا از دست رئیس جمهور نیکسون دریافت می دارد. از نظر مارک تواین جالب ترین شخصیتهای قرن نوزدهم فقط دو نفر بودند: 1 - ناپلئون بناپارت 2 - هلن آدامز کلر   و او این جمله را زمانی گفت که قهرمان مورد نظر ما فقط 15 سال داشت.

زندگی هلن کلر باید سرمشق و الگویی باشد برای تمام نسلها تا بدانند چگونه زنی که نابینا بود اما بیش از هر فرد بینایی کتاب خواند و چگونه زنی که از نعمت حرف زدن بی بهره بود اما سخنرانی های تاثیر گذاری در جمع می نمود و چگونه زنی که ناشنوا بود از موسیقی لذت می برد و از ارتعاش سیمهای ویلون پی میبرد به آهنگهایی که نواخته می گردید و آهنگسازش را شناسایی می نمود. سختکوشیهای این بانوی استثنایی باید سرمشق تمام کسانی باشد که علیرغم داشتن گوش و چشم و زبان اما گویی هم کور هستند و هم کر و هم لال.