<![CDATA[انجمن سینما کلاسیک - ماندگارهای سینمای کلاسیک]]>

<![CDATA[انجمن سینما کلاسیک - ماندگارهای سینمای کلاسیک]]> https://cinemaclassic.ir/ Wed, 24 Jun 2026 14:04:21 +0000 MyBB <![CDATA[قابهای زیبا و نماهای بیادماندنی]]> https://cinemaclassic.ir/Thread-%D9%82%D8%A7%D8%A8%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B2%DB%8C%D8%A8%D8%A7-%D9%88-%D9%86%D9%85%D8%A7%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%AF%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%86%DB%8C Wed, 27 Jan 2016 12:27:25 +0000 https://cinemaclassic.ir/Thread-%D9%82%D8%A7%D8%A8%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B2%DB%8C%D8%A8%D8%A7-%D9%88-%D9%86%D9%85%D8%A7%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%AF%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%86%DB%8C
امروز موضوع جدیدی رو در مورد زیبایی شناسی نماها و قاب بندی ها در فیلمها خصوصا فیلمهای کلاسیک اغاز میکنم ایشالا که مورد توجه دوستان واقع بشه.

بخش عمده جذابیت فیلمهای کلاسیک که تا به امروز هم بیننده از تماشای اونها به وجد میاد مدیون قاب بندی های زیبا و دلنشین فیلمهاست.. هوش کارگردانه که گاهی از یک سکانس معمولی نمایی زیبا بدست میده. گاهی نماها فقط از جنبه زیبایی شناسی مورد بحث است و گاهی بخاطر فکر زیبایی که در پس این نماست. بنابراین با دو نگاه میتوان این بحث رو مورد تحلیل قرار داد.
هرچند پرداخت تخصصی به این موضوع در حیطه تدوین و کارگردانی قرار میگرد و از حوزه دانش بنده به شخصه خارج است اما در حد توان و احساس شخصی میشود به قابهایی که در ذهنمان ثبت شده بپردازیم

ابتدا تعریفی از نما رو باید بیان کنم که کوچکترین واحد فیلم نما گفته میشه و هرچند گاهی این کوچکترین بخش فیلم تایم طولانی رو بخودش اختصاص بده همانطور که در فیلمهای سکانس پلان شاهد این اتفاق هستیم...در واقع حد فاصل دو کات در تدوین نما گفته میشه.نماها گونه های مختلفی دارند همچون نمای بالا ، پایین ، کج ، زاویه دید و .. که کاربرد ان در لحظات مختلف معنی دار می باشد. بعنوان مثال هرگز برای یک صحنه معمولی از زاویه کج استفاده نخواهد شد مگر اینکه اشفتگی یا حالت غیرنرمالی درکار باشه..
اما قابها اکثرا متوجه کادربندی و لنزهای مختلف دوربین و همچنین پس زمینه نماها میشه و استفاده بجا و درست از ان حس زیبایی شناسی فیلم رو چندین برابر میکنه..جای شکی نیست که همیشه فکری در پس تک تک قابها از اکستریم کلوزاپ تا اکستریم لانگ شات وجود داره و همچنین نیاز استفاده از فیلترها و لنزهای مختلف نیز بی دلیل نیست.( البته در سینمای نئورال ایتالیا قاب زیبا اصلا مطرح نبوده و کاگردانان به نوعی دنبال اشفتگی در قابهای خود بودن).. گاه حرکت دوربین در نماها بدون اینکه کات وجود داشته باشد باعث تغییر اندازه قاب میشود(زمانی که بخواییم بیشتر به شخصیت نزدیک شویم شاهد حرکت دوربین بسمت سوژه هستیم و گاه پیش می اید که برای القای حس دور شدن بیننده دوربین از او دور میشود) و یا تغییر رنگ و نور حالتهای حسی مختلفی رو ایجاد خواهد کرد.

برای اولین اشاره به این موضوع فیلم برباد رفته رو انتخاب کردم. فیلمی که فیلمبردارهای ان ( ارنست هالر و ری رناهان ) و تدوینگرانش ( جیمز ئی نیوکام و هال کرن) برنده جایزه اسکار شدند.

یادمه اولین باری که فیلم برباد رفته رو دیدم بیش از هرچیز تحت تاثیر قابهای زیبای فیلم قرار گرفتم.. قابهایی که گاهی حس یک نقاشی زیبا رو تو ذهن القا میکرد.

[تصویر: GoneWithTheWind_580x250.jpg]

نماهای لانگ شاتی که نمایشگر غروب و همچنین اتش سوزان شهر هستند که از فیلترهای مختلف برای تاثیرگذاری هرچه بیشتر استفاده شده.. قابهای اینچنینی هرچند بیشتر برای زیبایی بیشتر فیلم امده و در چندین نمای فیلم استفاده شده اما مفهومی رو هم در پس زیبایش داشتند. رنگ قرمز همیشه نمادی از عشق بوده و غالب بودن این تن های مختلف این رنگ در این نماها چیزی جز القای عشق نیست عشق رت و اسکارلت، عشق به تارا و سرزمین، عشق به زندگی و مبارزه برای زنده ماندن با سختی های پیش رو...و همچنین با یک سکون و خلوتی دلنشین در این نماها که اکثرا ضدنور هستند مواجه هستیم که بیننده رو با درونیات شخصیت پیوند میده که همراه بودن با حرکت دوربین در القای این حس تاثیر فراوانی رو داشته.

[تصویر: 145.jpg]

البته اگر از مبحث زیبایی شناسی بخواییم بررسی کنیم تک تک نماهای این فیلم باید بررسی بشه اما این نماها همیشه در ذهن من حک شدند.و بسیار مورد علاقه ام هستند.

این پست اغازگر این تاپیک بود و بیشتر جنبه دست گرمی داشت..ایشالا تو پستهای بعدی مفصلتر به نماهای انتخابی پرداخت میشه

]]>
امروز موضوع جدیدی رو در مورد زیبایی شناسی نماها و قاب بندی ها در فیلمها خصوصا فیلمهای کلاسیک اغاز میکنم ایشالا که مورد توجه دوستان واقع بشه.

بخش عمده جذابیت فیلمهای کلاسیک که تا به امروز هم بیننده از تماشای اونها به وجد میاد مدیون قاب بندی های زیبا و دلنشین فیلمهاست.. هوش کارگردانه که گاهی از یک سکانس معمولی نمایی زیبا بدست میده. گاهی نماها فقط از جنبه زیبایی شناسی مورد بحث است و گاهی بخاطر فکر زیبایی که در پس این نماست. بنابراین با دو نگاه میتوان این بحث رو مورد تحلیل قرار داد.
هرچند پرداخت تخصصی به این موضوع در حیطه تدوین و کارگردانی قرار میگرد و از حوزه دانش بنده به شخصه خارج است اما در حد توان و احساس شخصی میشود به قابهایی که در ذهنمان ثبت شده بپردازیم

ابتدا تعریفی از نما رو باید بیان کنم که کوچکترین واحد فیلم نما گفته میشه و هرچند گاهی این کوچکترین بخش فیلم تایم طولانی رو بخودش اختصاص بده همانطور که در فیلمهای سکانس پلان شاهد این اتفاق هستیم...در واقع حد فاصل دو کات در تدوین نما گفته میشه.نماها گونه های مختلفی دارند همچون نمای بالا ، پایین ، کج ، زاویه دید و .. که کاربرد ان در لحظات مختلف معنی دار می باشد. بعنوان مثال هرگز برای یک صحنه معمولی از زاویه کج استفاده نخواهد شد مگر اینکه اشفتگی یا حالت غیرنرمالی درکار باشه..
اما قابها اکثرا متوجه کادربندی و لنزهای مختلف دوربین و همچنین پس زمینه نماها میشه و استفاده بجا و درست از ان حس زیبایی شناسی فیلم رو چندین برابر میکنه..جای شکی نیست که همیشه فکری در پس تک تک قابها از اکستریم کلوزاپ تا اکستریم لانگ شات وجود داره و همچنین نیاز استفاده از فیلترها و لنزهای مختلف نیز بی دلیل نیست.( البته در سینمای نئورال ایتالیا قاب زیبا اصلا مطرح نبوده و کاگردانان به نوعی دنبال اشفتگی در قابهای خود بودن).. گاه حرکت دوربین در نماها بدون اینکه کات وجود داشته باشد باعث تغییر اندازه قاب میشود(زمانی که بخواییم بیشتر به شخصیت نزدیک شویم شاهد حرکت دوربین بسمت سوژه هستیم و گاه پیش می اید که برای القای حس دور شدن بیننده دوربین از او دور میشود) و یا تغییر رنگ و نور حالتهای حسی مختلفی رو ایجاد خواهد کرد.

برای اولین اشاره به این موضوع فیلم برباد رفته رو انتخاب کردم. فیلمی که فیلمبردارهای ان ( ارنست هالر و ری رناهان ) و تدوینگرانش ( جیمز ئی نیوکام و هال کرن) برنده جایزه اسکار شدند.

یادمه اولین باری که فیلم برباد رفته رو دیدم بیش از هرچیز تحت تاثیر قابهای زیبای فیلم قرار گرفتم.. قابهایی که گاهی حس یک نقاشی زیبا رو تو ذهن القا میکرد.

[تصویر: GoneWithTheWind_580x250.jpg]

البته اگر از مبحث زیبایی شناسی بخواییم بررسی کنیم تک تک نماهای این فیلم باید بررسی بشه اما این نماها همیشه در ذهن من حک شدند.و بسیار مورد علاقه ام هستند.

این پست اغازگر این تاپیک بود و بیشتر جنبه دست گرمی داشت..ایشالا تو پستهای بعدی مفصلتر به نماهای انتخابی پرداخت میشه

]]> <![CDATA[خبرنگاران ماندگار فیلمهای سینمای کلاسیک]]> https://cinemaclassic.ir/Thread-%D8%AE%D8%A8%D8%B1%D9%86%DA%AF%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D8%B1-%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B3%DB%8C%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%84%D8%A7%D8%B3%DB%8C%DA%A9 Sun, 03 Jan 2016 12:51:08 +0000 https://cinemaclassic.ir/Thread-%D8%AE%D8%A8%D8%B1%D9%86%DA%AF%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D8%B1-%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B3%DB%8C%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%84%D8%A7%D8%B3%DB%8C%DA%A9 این تاپیک قبلا در یک سایت دیگر توسط بنده ایجاد گردیده بود. تصمیم داشتم چند ماه دیگر مطالب این تاپیک را به سینما کلاسیک منتقل نمایم اما بدلیل حذف این تاپیک در ان سایت مجبور شدم زودتر از موعد مقرر آنرا از روی بکاپ خود منتقل نمایم. در حال حاضر انجمن سینما کلاسیک تنها سایتی ست که به این موضوع بصورت تخصصی می پردازد و در آینده نزدیک مطالب جدیدتری در خصوص سایر خبرنگاران خواهم نوشت:

سینمای کلاسیک مملو است از سوژه های ناب و زیبا . قتلهای پیچیده ، گانگسترهای زرنگ ، کلانترهای شجاع ، عشقهای نافرجام ، زندانیهای بیگناه ، سرقت های بزرگ ،اعدامهای مخوف و ....... خبرنگارهای سمج اما جذاب. حرفه خبرنگاری در قرن نوزدهم به واسطه محدود بودن رسانه های خبری جزو یکی از حرفه های جذاب و پر خطر بود. خبرنگاران تاثیر به سزایی در تغییر مسیر جامعه داشتند. این حرفه آنقدر حائز اهمیت بود که در سینمای کلاسیک بارها و بارها فیلمهایی با محوریت خبرنگاران ساخته شد.

حتی در بسیاری از مواقع علیرغم آنکه سوژه و هدف فیلم موضوع دیگری بوده است گاهی حضور کوتاه یک خبرنگار در فیلم چنان تاثیر گذار بود که موجب تغییر مسیر فیلم می گردید. تعداد خبرنگاران مهم و تاثیرگذار در سینما تامل برانگیز است. از آنجا که در حوزه وب و در هیچ سایتی به این معقوله بصورت مستقل پرداخته نشده است به این فکر افتادم تا بکمک دوستان اولین مرجع خبرنگاران سینما را در این سایت ایجاد و اطلاعات مربوط به کلیه خبرنگاران ماندگار در سینمای کلاسیک را جمع آوری نمائیم.

[تصویر: 14518241961.jpg]

فیلم تکخال در حفره
کارگردان : بیلی وایلدر
نام خبر نگار: چاک تیتام
نام اصلی هنرپیشه خبرنگار: کرک داگلاس
صدا پیشه نقش خبرنگار : منوچهر اسماعیلی
سال ساخت : 1952
تکخال در حفره فیلمی ست که کمپانی پارامونت بدون اطلاع بیلی وایلدر قبل از اکران فیلم نامش را به کارناوال بزرگ تغییر میدهد اما فیلم در نمایش های تلویزیونی و انتشار نسخه های ویدئویی آن با نام اصلیتکخال در حفره یا تکخال در آستین منتشر می شود. فیلم تصویریست از دو واقعه تاریخی مشابه که به فاصله بیست سال از یکدیگر بوقوع می پیوندد. کارگری که در سال 1925 در معدن ماسه در اثر زمین لرزه گرفتار می آید و مردی که در سال 1945 در چاهی سقوط می کند.
در هر دو ماجرا هزاران نفر در پی نجات این بخت برگشتگان گرد هم می آیند و در هر دو مورد نیز عملیات نجات ناموفق رغم می خورد. اما در هر دو ماجرا روزنامه ها در تحریک افکار عمومی نقش بسزایی داشتند.

چاک خبرنگاریست که موقعیت خود را در روزنامه ای که سابقا برایش کار میکرد را از دست داده است و حالا در پی اخبار برای روزنامه کوچکی می باشد که برایش کار می کند. او خیلی اتفاقی در جای دورافتاده ای در نیومکزیکو کارگر معدنی بنام لئو را می یابد که در اثر ریزش معدن در حفره ای حبس شده است و تنها از سوراخ کوچکی می توان با او ارتباط برقرار نمود. چاک از این اتفاق بهترین بهره را برای بدست آوردن یک موقعیت طلایی می برد. چاک موضوع گرفتاری لئو را به یک موضوع عاطفی و ملی تبدیل می کند و با تحریک افکار عمومی مردم بسیاری را از سراسر آمریکا به ان منطقه دورافتاده می کشاند. در حالیکه برای نجات لئو راه کوتاه و آسانتری وجود داشت چاک با طولانی کردن عملیات نجات برای خود و روزنامه اش اعتبار بالایی کسب می کند. طولانی شدن عملیات نجات در نهایت به مرگ لئو می انجامد. کارگر نگون بختی که می توانست با یک عملیات ساده از معدن نجات یابد قربانی خودخواهی و زیاده خواهی یک روزنامه نگار می شود.

قطعا هر بیننده ای که برای اولین بار این فیلم را می بیند یک حس انزجار از خبرنگاران را تجربه می کند. بیلی وایلدر با فیلم تکخال در حفره بوسیله کرک داگلاس در نقش چاک صورت دیگری از خبرنگاران را به مخاطبین نمایش می دهد. کسانیکه در آن سالها این فیلم را دیدند بخوبی دریافتند که خبرنگاران چه قدرتی دارند و چگونه می توانند از احساسات مردم سوء استفاده نمایند.
لئو با حبس شدن در معدن می شود پله ترقی چاک و کلانتر محلی و حتی همسر خود. چاک با تحریک حس خیرخواهانه مردم جمعیت زیادی را به آن محل دورافتاده می کشاند. حالا چاک تبدیل می شود به خبرنگاری که هر روزنامه ای آرزوی داشتن او را داشت. خبرنگاری که دستمزدش می شود روزی هزار دلار. همسر لئو که بالاترین رقم صندوق مغازه بین راهیش 11 دلار بود حالا در روز اول آغار عملیات نجات 140 دلار از محل فروش همبرگر و قهوه دریافت می دارد.

پیمانکار محلی می توانست با بازسازی تونل و استفاده از الوار برای مهار ریزش طی 16 ساعت خود را به لئو برساند به دستور چاک و کلانتر خود فروخته از روش دیگری استفاده می کند آنها از یک مته بزرگ و ایجاد سوراخ از بالای صخره استفاده می کنند تا عملیات طولانی تر شود. حالا تمام خبرنگاران روزنامه های بزرگ به انجا می آیند و به تعداد جمعیت روز به روز افزوده می گردد. چاک می شود مرد شماره یک کمپین نجات لئو. همسر لئو و کلانتر و اطرافیانش بدون اجازه چاک با هیچ خبرنگاری مصاحبه نمی کنند. او با داستان خود به رویاهای خود دست یافته بود اما قوای لئو در آن حفره تنگ و تاریک لحظه به لحظه تحلیل می رفت. چاک تیتام ولئو حالا تبدیل شده بودند به تیتر اول تمام روزنامه ها. مردم هر روز صبح روزنامه ها را میخریدند و مشتاقانه اخبار مربوط به نجات لئو را دنبال می کردند.

در حالیکه بینندگان فیلم در اوج انزجار از خبرنگاران بویژه چاک قرار دارند بیلی وایلدر زیرکانه با تغییر روند فیلم نوک پیکان انزجار را از روی چاک برمی دارد. عفونت در بدن لئو گسترش می یابد و او را در شرایط بدی قرار می دهد. چاک تصمیم می گیرد تا عملیات حفر سوراخ با مته را متوقف کند و برای تسریع در عملیات نجات به همان روش مهار تونل با الوار روی بیاورد. اولین بارقه های انسانیت در چشمان چاک دیده می شود. او دریافته بود که لئو تا زمان رسیدن مته به حفره زنده نمی ماند لذا او دیگر به پول و شهرت فکر نمی کرد و نجات لئو برایش مهمتر می شود اما پیمانکار می گوید بدلیل ضربه های مته دیواره های تونل بسیار سست شده است و دیگر امکان بازگشایی تونل وجود ندارد و تنها راه نجات لئو ادامه حفر سوراخ با همان مته می باشد.

وجدان خفته چاک بیدار می شود. او خود را در مخمصه ای که برای لئو درست کرده بود مقصر می دانست. این دوگانگی و تردید در سکانس رساندن هدیه لئو به همسرش توسط چاک کاملا برای مخاطب مشهود است.لئو از چاک میخواهد هدیه ای که او برای پنمجمین سالگرد ازدواجش با همسرش را خریده است و در کمد اتاقش پنهان کرده است ، به همسرش بدهد و آنرا بپوشد.
لئوی محبوس در آن حفره فقط به همسرش فکر می کرد و قیافه همسرش را بعد از به تن کردن شالِ خز دار تجسم می کرد که مانند زنان ثروتمند شده است ، اما همسر لئو به دور از گرفتاری همسرش فقط در فکر جمع کردن دلارهایی ست که از مردم برای دیدن و نجات لئو به آنجا آمده اند. همسر لئو با دیدن شالِ خز پاریسی با اکراه به آن نگاه می کند و از پوشیدن آن امتناع می کند و به چاک می گوید با پولهایی که جمع کرده است از آن بهتر را می تواند بخرد اما چاک به اجبار از او می خواهد آنرا بپوشد زیرا این درخواست لئو می باشد. این موضوع در نهایت موجب درگیری و مجروح شدن چاک می گردد اما این مجروحیت برایش بی اهمیت است ، تنها چیزیکه برای او اهمیت دارد این است که همسر لئو ، آن خز پاریسی را به تن کند.

چاک در حال تحول می باشد ، این رفتار برای بینندگان از چاک کمی غیر منتظره می باشد. چنین رفتاری از خبرنگار خودخواه و مغروری که برای اشتهار و ثروت موجب گرفتاری لئو شده است به دور از انتظار بود. حالا آدمهای زیادی از ایالتهای مختلف خود را به آنجا رسانده اند. فروشندگان دوره گرد، چرخ و فلک و ..... سانحه پیش آمده برای لئو حالا برای خیلیها تبدیل به یک موقعیت شده است. همسر لئو دیگر همبرگر و قهوه نمی فروشد ، او در می یابد با گرفتن کمیسیون از فروشندگان دوره گرد و اجازه فروش به آنها پول بیشتر و راحت تری را می تواند دریافت کند.

تابلوی ورودیه ماشینها که در روز اول عدد 25 سنت بعنوان ورودیه روی آن درج شده بود حالا به یک دلار (چهار برابر) رسیده بود. برای لئو نفس کشیدن در آن حفره لحظه به لحظه سخت تر می شد بدون آنکه بداند محبوس شدنش در چند قدم آنطرف تر خارج از حفره باعث چه خیر و برکتی شده است.
حال لئو رو به وخامت می رود و دیگر امیدی به زنده ماندن او نیست . لئو از چاک که او را بهترین دوست خود می پندارد می خواهد تا پدر روحانی را برایش به آنجا بیاورد. چاک نیز بلافاصله درخواست لئو را اجابت می کند و پدر روحانی را به معدن می آورد تا لئو بتواند از سوراخی که تنها راه ارتباطی با آن حفره بود ، نزد کشیش اعتراف کند.

لئو می میرد در حالیکه مردم همچنان در بیرون از معدن منتظر بیرون آوردن او هستند. عذاب وجدان چاک را آزار میدهد. او دیگر بفکر روزنامه خود و ارسال تازه ترین خبرها نیست. چاک در حالیکه هنوز از زخم ناشی از درگیری با همسر لئو رنج می کشد بر بلندی می رود و خبر غافلگیرنده ای را به مردم میدهد: لئو مرد ، در حالیکه مته فقط بیست فوت تا حفره فاصله داشت ، حالا برید خونتون.

نمایش تمام می شود و ظرف چند دقیقه همه چیز جمع می شود. جمع شدن چادر بزرگ در وسط محوطه کنایه از به اتمام رسیدن سیرک می باشد. لحظاتی بعد اطراف معدن درست مثل ابتدای فیلم ساکت و خلوت می شود. رئیس بزرگترین روزنامه نیویورک عصبانی از اقدام چاک او را اخراج می کند. اما چاک خبر مهم دیگری دارد که رئیس روزنامه دیگر حاضر نیست آنرا بشنود. چاک تصمیم گرفته بود به حرفه خبرنگاری خود وفادار بماند و مانند هر خبرنگار با وجدانی واقعیت را به مردم بگوید: لئو نمرده است بلکه کشته شده است. او خوب می دانست که خبرنگاریست که برای رسیدن به شهرت موجب کشته شدن لئو شده است.

سکانس پایانی فیلم بسیار هوشمندانه ارائه میگردد. چاک تیتام که حالا هیچ روزنامه ای به او اعتماد نمی کند بهمراه دستیارش به دفتر کوچک روزنامه سابق خود می آید تا واقعیت را به اطلاع مردم برساند. او رئیس روزنامه را صدا میزند و می گوید: میخوای روزی 1000 دلار کاسب بشی؟ من یه خبرنگار روزی 1000 دلاری ام، میتونی منو مجانی داشته باشی!!! لحظاتی پس از گفتن این جمله چاک تیتام در اثر ضعف و خونریزی ناشی از زخم ، نقش بر زمین میگردد .........
چاک تیتام را باید یکی از خبرنگاران معروف سینمای کلاسیک دانست که بیلی وایلدر توانست از او چهره متفاوتی از خبرنگاران را به مردم نشان دهد. فیلم با انتقاد وسیعی از سوی روزنامه نگاران مواجه می گردد و آنها اعتقاد داشتند بیلی وایلدر در تخریب جایگاه خبرنگاران زیاده روی نموده است. بیلی وایلدر که بکار خود اعتقاد راسخی داشت بعدها در مصاحبه ای می گوید:

روزنامه نگاران از فیلم تکخال در حفره بیزار بودند. من در همان موقع که نقدهای وحشتناکی از این فیلم را در روزنامه ها می خواندم روزی مشغول رانندگی در بلوار ویل شایر بودم که با صحنه تصادفی روبرو شدم . ماشین خود را متوقف نمودم و تصمیم گرفتم به مصدوم که در حال جان دادن بود کمک کنم. شخص دیگری از اتومبیلش پیاده شد و شروع کرد از صحنه حادثه عکس انداختن . به او گفتم بهتر است یک آمبولانس خبر کنی و او گفت احمق بهتر است خودت اینکار را انجام دهی من باید به دفتر روزنامه لوس آنجلس تایمز بروم و عکسها را تحویل دهم.
چاک خبرنگار بی عاطفه ای بود که برای شهرت خود لئو را نردبان ترقی خود می کند تا با تحریک افکار عمومی داستانش را به سرانجام برساند.]]> این تاپیک قبلا در یک سایت دیگر توسط بنده ایجاد گردیده بود. تصمیم داشتم چند ماه دیگر مطالب این تاپیک را به سینما کلاسیک منتقل نمایم اما بدلیل حذف این تاپیک در ان سایت مجبور شدم زودتر از موعد مقرر آنرا از روی بکاپ خود منتقل نمایم. در حال حاضر انجمن سینما کلاسیک تنها سایتی ست که به این موضوع بصورت تخصصی می پردازد و در آینده نزدیک مطالب جدیدتری در خصوص سایر خبرنگاران خواهم نوشت:

سینمای کلاسیک مملو است از سوژه های ناب و زیبا . قتلهای پیچیده ، گانگسترهای زرنگ ، کلانترهای شجاع ، عشقهای نافرجام ، زندانیهای بیگناه ، سرقت های بزرگ ،اعدامهای مخوف و ....... خبرنگارهای سمج اما جذاب. حرفه خبرنگاری در قرن نوزدهم به واسطه محدود بودن رسانه های خبری جزو یکی از حرفه های جذاب و پر خطر بود. خبرنگاران تاثیر به سزایی در تغییر مسیر جامعه داشتند. این حرفه آنقدر حائز اهمیت بود که در سینمای کلاسیک بارها و بارها فیلمهایی با محوریت خبرنگاران ساخته شد.

حتی در بسیاری از مواقع علیرغم آنکه سوژه و هدف فیلم موضوع دیگری بوده است گاهی حضور کوتاه یک خبرنگار در فیلم چنان تاثیر گذار بود که موجب تغییر مسیر فیلم می گردید. تعداد خبرنگاران مهم و تاثیرگذار در سینما تامل برانگیز است. از آنجا که در حوزه وب و در هیچ سایتی به این معقوله بصورت مستقل پرداخته نشده است به این فکر افتادم تا بکمک دوستان اولین مرجع خبرنگاران سینما را در این سایت ایجاد و اطلاعات مربوط به کلیه خبرنگاران ماندگار در سینمای کلاسیک را جمع آوری نمائیم.

[تصویر: 14518241961.jpg]

روزنامه نگاران از فیلم تکخال در حفره بیزار بودند. من در همان موقع که نقدهای وحشتناکی از این فیلم را در روزنامه ها می خواندم روزی مشغول رانندگی در بلوار ویل شایر بودم که با صحنه تصادفی روبرو شدم . ماشین خود را متوقف نمودم و تصمیم گرفتم به مصدوم که در حال جان دادن بود کمک کنم. شخص دیگری از اتومبیلش پیاده شد و شروع کرد از صحنه حادثه عکس انداختن . به او گفتم بهتر است یک آمبولانس خبر کنی و او گفت احمق بهتر است خودت اینکار را انجام دهی من باید به دفتر روزنامه لوس آنجلس تایمز بروم و عکسها را تحویل دهم.
چاک خبرنگار بی عاطفه ای بود که برای شهرت خود لئو را نردبان ترقی خود می کند تا با تحریک افکار عمومی داستانش را به سرانجام برساند.]]> <![CDATA[زوجهای ماندگار بر پرده سینمای کلاسیک]]> https://cinemaclassic.ir/Thread-%D8%B2%D9%88%D8%AC%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D8%B1-%D8%A8%D8%B1-%D9%BE%D8%B1%D8%AF%D9%87-%D8%B3%DB%8C%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%84%D8%A7%D8%B3%DB%8C%DA%A9 Sun, 13 Dec 2015 16:00:08 +0000 https://cinemaclassic.ir/Thread-%D8%B2%D9%88%D8%AC%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D8%B1-%D8%A8%D8%B1-%D9%BE%D8%B1%D8%AF%D9%87-%D8%B3%DB%8C%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%84%D8%A7%D8%B3%DB%8C%DA%A9 این جستار پیش از این توسط بروبیکر در سایت دیگری استارت خورده بود. در اینجا ضمن انتقال پستهای قدیمی و تقدیم آن به سایت سینما کلاسیک مبحث را ادامه می دهیم:

در سینمای کلاسیک فیلمهایی بوده اند که در آن یک زوج چنان تاثیری ماندگاری از خود بجای گذارده اند که گذشت زمان نه تنها آنها را کهنه نکرده است بلکه روز به روز تازه تر می گردند. منظور من از زوجهای سینمایی زوجهای واقعی نیستند بلکه زوجهایی هستند که فقط روی پرده با هم زندگی می کنند.

امیدوارم دوستانی که تصمیم دارند ما را به یادآوری یک زوج ماندگار دعوت نمایند تمام برداشتهای خود را از آن زوج به نگارش درآورند و به فیلمهایی اشاره نمایند که محوریت فیلم بر روابط بین آن زوج استوار باشد. با اجازه دوستان اولین ارسال نیز خود تقدیم به دوستان می نمایم:

زوج آقای تد و خانم جوانا در فیلم کرایمر علیه کرایمر

بازیگران اصلی : داستین هافمن و مریل استریپ

درست در سالی پدران ما شور و نشاط جوانی خود را در کف خیابانهای تهران و شهرستانها با شعار مرگ بر شاه تخلیه می نمودند آقای رابرت بنتون در آمریکا زوجی را روی پرده های سینما معرفی نمود که شاید هرگز فکر نمی کرد اینقدر این زوج در زندگی زوجهای واقعی تاثیر گذار باشد. تد و جوانا زن و شوهر خیلی مناسبی برای یکدیگر نبودند. چه در ظاهر و چه در خصوصیات اخلاقی. مشترکات زیادی بین ایندو وجود داشت اما تضاد های ایندو به مشترکاتشان می چربید . آنها کودکی شیرین و بانمکی داشتند بنام بیلی . تد بسیار پر انرژی و بلند پرواز بود اما جوانا خونسرد و ساکت.

تد در طول فیلم با گویندگی خسرو خسرو شاهی سریع و تند حرف می زند اما جوانا با گویندگی زهره شکوفنده آرام و شمرده ( که قطعا بر گرفته از زبان اصلی فیلم است ) آنها در ظاهر هم با هم متفاوت می باشند. قد کوتاه تد در مقابل قد بلند جوانا نیز باز از تضادهای بین ایندو می باشد چهره تقریبا شرقی تد در مقابل چهره غربی جوانا . اما با تمام این تفاسیر آنها تبدیل به یک زوج استثنایی و ماندگار می گردند.
تد تا قبل از طلاق در شغل خود موفق بود و بعد از طلاق افول می کند و برعکس جوانا بعد از طلاق در شغل خود موفق می گردد. همه اینها دلایلی است که بگوئیم آنها زوج مناسبی نیستند اما روند فیلم به گونه ای پیش می رود که آرزوی هر بیننده ایست که این زوج مجددا با یکدیگر ازدواج کنند. هرچند کارگردان در خصوص تمام این تضادها با برنامه پیش رفته است و این تفاوتها را هوشمندانه انتخاب نموده است.

اما از همان ابتدای فیلم مشخص بود روابط ایندو برخلاف عشقی که از روز اول به یکدیگر داشتند در حال رفتن به سمت اضمحلال می باشد. تد بدلیل غرق شدن در کسب و کار خود از جوانا و فرزندش غافل می گردد و همین باعث جدایی بین این دو می شود. مشکلات تد آغاز می گردد. درست کردن غذا ، داستان خواندنهای شبانه ، شستشو و ..... همه اینها باعث می گردد تا تد حتی شغل خود را از دست بدهد و به رده شغلی پایین تری سقوط نماید . در آمد او قبل از طلاق سالیانه 33 هزار دلار بود اما در آمد او در شغل جدیدش می شود 22 هزار دلار. یک بازگشت به عفب بجای پیشرفت.

اینها برای مردی که در شغل خود بسیار موفق می بود بسیار سخت می باشد. بویژه آنکه از خانه داری هیچ سررشته ای هم ندارد. او حتی نمی دانست بیلی کلاس چندم است ( هرچند بنظرم کارگردان در این مورد کمی اغراق نمود) به همه اینها یک چیز دیگر هم اضافه کنید: خانم جوانا برگشته است و تصمیم دارد حضانت بیلی را خود بعهده بگیرد.

اعتراف می کنم وقتی بار اول این فیلم را دیدم از جوانا متنفر شدم اما سکانس دادگاه آنها دیدنی بود. وقتی وکیل از جوانا سوال کرد آیا آقای کرایمر در طول زندگی زناشویی به شما خیانت کرد؟ ابتدا سکوت نمود. کافی بود او بگوید بله، همه چیز به نفعش تمام می شد اما او در کمال صداقت گفت نه، احساس رضایتمندی در چهره تد بسیار دیدنی بود. از جوانا خوشم آمد و مطمئن شدم هنوز ایندو به یکدیگر علاقمندند.

کرایمر در دادگاه می بازد اما سعی می کند یکبار دیگر شانسش را امتحان کند. در طول فیلم هرگز حق را به جوانا ندادم. زیرا شخصیت او را آسیب پذیر و متزلزل تشخیص دادم اما در پایان فیلم متوجه گردیدم آنچه باعث تزلزل در شخصیت جوانا شده بود رفتارهای تد بود . وکیل تد به او می گوید :اعتراض به رای دادگاه هزینه زیادی در بر دارد و تد می گوید: هر چقدر باشه میدم. عجب سکانسی بود. وکیل تد میگوید : اینبار بیلی باید هزینه بدهد و مجبوریم بیاریمش دادگاه. و تد ناگهان در خود فرو می ریزد و می گوید: نمی تونم اینکار و بکنم ، نمی خوام اینطور بشه (با صدای بی نظیر خسرو خسرو شاهی ) در دل کرایمر را تحسین می کردم و جوانا را لعنت. اما در سکانس پایانی همه چیز عوض می گردد.

وقتی تد مجبور می گردد موضوع را به بیلی بگوید و اینکه از این پس باید با مادرش زندگی کند دیالوگهای معصومانه بیلی بغض هر مخاطبی را به گریه تبدیل می کند. زوج تد و جوانا 105 دقیقه روح و روان مخاطبین را در تسخیر خود می گیرند. درست در لحظه ایکه همه ما برای بیلی کوچولو نگران هستیم و منتظریم طبق رای دادگاه جوانا برای بردن بیلی به منزل تد بیاید جوانا با تد صحبت می کند و می گوید به این نتیجه رسیده است که خونه بیلی اینجاست .

جوانا به تد میگوید : اومدم اینجا تا پسرم رو ببرم خونه و تازه فهمیدم اون که همین الان هم خونست . یک تصمیم کاملا عاقلانه و من شرمنده از اینکه چرا در خصوص جوانا زود قضاوت کردم.
او سر و روی خود را مرتب می کند و می خواهد بیلی را ببیند. حالا جوانا از تد درباره سر و قیافه خود می پرسد و تد می گوید معرکه ست. و همزمان لبخند رضایتمندی بر لبان بروبیکر که اولین بار این فیلم را در سنین نوجوانی و در سال سوم دبیرستان می بیند.

بنظر من تد کرایمر و جوانا کرایمر علیرغم تضادهایی که با یکدیگر داشتند یکی از ماندگارترین زوجهای سینما می باشند. بازی هر دو بی نقص و زیبا بود. کرایمر علیه کرایمر با همین ویژگیهایش موفق شد علیرغم هزینه ناچیز و بدون استفاده از سکانس های پرهزینه پنج جایزه اسکار را ار آن خود نماید.

پ.ن: من سعی کردم تمام تضادها و مشترکاتی که در ظاهر فیلم از این زوج دیدم را ذکر کنم. بنظر من در خصوص این زوج ساعتها می توان مطلب نوشت اما جای بسی خوشحالیست اگر دوستان متوجه تضادها یا تشابهات دیگری شدند آنرا مرقوم فرمایند.من اعتقاد دارم حتی انتخاب رنگ موی سیاه در مقابل بلوند نیز در خصوص این زوج تصادفی نبوده است. حتی انتخاب نام فیلم نیز بسیار هوشمندانه می باشد و باید آنرا تحسین کرد. کرایمر علیه کرایمر (فردی علیه خودش) بیانگر آنست که مصوب فروپاشی اغلب زندگیها خودمان هستیم.

ارادتمند
بروبیکر

]]> این جستار پیش از این توسط بروبیکر در سایت دیگری استارت خورده بود. در اینجا ضمن انتقال پستهای قدیمی و تقدیم آن به سایت سینما کلاسیک مبحث را ادامه می دهیم:

در سینمای کلاسیک فیلمهایی بوده اند که در آن یک زوج چنان تاثیری ماندگاری از خود بجای گذارده اند که گذشت زمان نه تنها آنها را کهنه نکرده است بلکه روز به روز تازه تر می گردند. منظور من از زوجهای سینمایی زوجهای واقعی نیستند بلکه زوجهایی هستند که فقط روی پرده با هم زندگی می کنند.

امیدوارم دوستانی که تصمیم دارند ما را به یادآوری یک زوج ماندگار دعوت نمایند تمام برداشتهای خود را از آن زوج به نگارش درآورند و به فیلمهایی اشاره نمایند که محوریت فیلم بر روابط بین آن زوج استوار باشد. با اجازه دوستان اولین ارسال نیز خود تقدیم به دوستان می نمایم:

زوج آقای تد و خانم جوانا در فیلم کرایمر علیه کرایمر

بازیگران اصلی : داستین هافمن و مریل استریپ

]]> <![CDATA[کارآگاهان ماندگار تلویزیون و سینمای کلاسیک]]> https://cinemaclassic.ir/Thread-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%A2%DA%AF%D8%A7%D9%87%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D8%B1-%D8%AA%D9%84%D9%88%DB%8C%D8%B2%DB%8C%D9%88%D9%86-%D9%88-%D8%B3%DB%8C%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%84%D8%A7%D8%B3%DB%8C%DA%A9 Sun, 25 Oct 2015 21:45:54 +0000 https://cinemaclassic.ir/Thread-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%A2%DA%AF%D8%A7%D9%87%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D8%B1-%D8%AA%D9%84%D9%88%DB%8C%D8%B2%DB%8C%D9%88%D9%86-%D9%88-%D8%B3%DB%8C%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%84%D8%A7%D8%B3%DB%8C%DA%A9

کانن

نام سریال : کانن

نام کارآگاه: فرانک کانن

نام هنرپیشه : ویلیام کنراد

کانن نام کاراگاهی بود که در سال 1354 هفته ای یکبار ساعت 22 از تلوزیون ملی ایران پخش میگردید. بعید می دانم به اقتضای سن اعضاء عزیز تعداد زیادی از دوستان موضوعات این کارآگاه تپل و چاق تلویزیون را بیاد بیاورند. من نیز در زمان پخش این سریال کوچکتر از آنی بودم که بجز چهره و دویدنهای بامزه او با اسلحه بدنبال خلافکاران چیز دیگری را بیاد آورم.

در سایتهای وطنی بجز چند خط کوتاه در خصوص او چیز دیگری نیافتم بنابراین جهت کسب اطلاعات بیشتر چاره ای نبود جز پاتکی به سایتهای مهاجم فرهنگی.

این سریال در پنج فصل و مجموعا در 120 قسمت 60 دقیقه ای و به سفارش تلویزیون CBS آمریکا تهیه و پخش گردید. این پنج فصل به شرح زیر از سال 1971 تا 1976 از این تلویزیون پخش گردید:

Cannon (season 1) (CBS) (1971-1972)
Cannon (season 2) (CBS) (1972-1973)
Cannon (season 3) (CBS) (1973-1974)
Cannon (season 4) (CBS) (1974-1975)
Cannon (season 5) (CBS) (1975-1976)

تصویری از تیتراژ سریال

سریال کانن توسط کمپانی گلدوین برای تلویزیون CBS ساخته شد. تهیه کننده نیمه اول فصل یک این سریال بعهده آلن آرمر بود. نیمه دوم فصل اول و تمامی فصل دوم توسط هارولد گست ساخته شد.

فصل سوم این سریال توسط آدریان سمیش و هرمان میلر و وینستون میلر ساخته گردید. آنتونی اسپینر نیز سازنده فصل چهارم این سریال بود. اغلب قسمتهای این سریال توسط جورج مک کوآنکارگردانی گردید.

در قسمتهای اولیه این سریال فرانک کانن در استخدام اداره پلیس بود. اما او همسر و فرزندش را در یک حادثه مشکوک تصادف از دست می دهد. این موضوع باعث میگردد که او از شغل خود استعفا دهد و مستقلا در قامت یک کاراگاه خصوصی که ظاهرا اختیارات وسیعی هم دارد مشغول به کار گردد.

کانن در کشف حقایق مستقل می باشد و برعکس اغلب کاراگاهان به تنهایی بدنبال تبهکاران می رود. او مانند دریک دستیاری مثل هری ندارد. و یا مثل کمیسر ناوارو فاقد یک تیم قوی است.

تصویری از ویلیام کنراد در سایر فعالیتهای او در قامتی غیر از کانن

ویلیام کنراد در 27 سپتامبر سال 1920 در کنتاکی آمریکا بدنیا آمد. او قبل از آنکه بعنوان بازیگر وارد عرصه سینما و تلویزیون گردد خلبان بوده است. او تقریبا دیر به عرصه بازیگری روی آورد و تقریبا هم زود از این شغلش خسته شد. او اولین بار در سال 1946 در فیلم the killers (قاتلین) و در کنار بازیگر بزرگی بنام برت لنکسلر در مقابل دوربین قرار گرفت.

او در زندگی واقعی خود مرد نترس و شوخ طبعی بود. ویلیام کنراد در زمان پخش سریال کانن به یکی از چهره های سرشناس تلویزیون در آمریکا مبدل گردید. کانن را می توان یک کارآگاه خونسرد نامید که در دستگیری تبهکاران بیشتر از هوش خود کمک می گرفت تا قدرت بدنی و چالاکی.

جو پنی در کنار ویلیام کنراد

ویلیام کنراد در 11در سن 73 سالگی و در فوریه سال 1994 در اثر بیماری نارسایی قلبی در لوس آنجلس درگذشت. ویلیام کنراد یکی از ستاره های مشهور رادیویی نیز بوده است و در بیش از 7500 برنامه رادیویی نیز شرکت نمود.

امروزه در ایران نام این کارآگاه فقط به گوش دهه پنجاهیها آشنا می آید و برای آنان یادآور خاطرات سالهای دور می باشد. می گویند در دهه پنجاه کانن آنقدر در نزد ایرانیان معروف بوده که مردم، دوستان چاق خود را به شوخی کانن صدا میزدند.

این سریال پس از انقلاب دیگر از رسانه ملی پخش نگردید. لذا جستجوهای من در خصوص دوبله سریال نتیجه ای دربر نداشت و از اسامی گویندگان این سریال قدیمی اطلاعاتی در دسترس نمی باشد.

]]>

کانن

نام سریال : کانن

نام کارآگاه: فرانک کانن

نام هنرپیشه : ویلیام کنراد

Cannon (season 1) (CBS) (1971-1972)
Cannon (season 2) (CBS) (1972-1973)
Cannon (season 3) (CBS) (1973-1974)
Cannon (season 4) (CBS) (1974-1975)
Cannon (season 5) (CBS) (1975-1976)

تصویری از تیتراژ سریال

تصویری از ویلیام کنراد در سایر فعالیتهای او در قامتی غیر از کانن

جو پنی در کنار ویلیام کنراد

]]> <![CDATA[سکانس آخر ......]]> https://cinemaclassic.ir/Thread-%D8%B3%DA%A9%D8%A7%D9%86%D8%B3-%D8%A2%D8%AE%D8%B1 Fri, 25 Sep 2015 17:53:11 +0000 https://cinemaclassic.ir/Thread-%D8%B3%DA%A9%D8%A7%D9%86%D8%B3-%D8%A2%D8%AE%D8%B1

قطعا همه عاشقان سینما هنگام تماشای یک فیلم خوب از اواسط فیلم در فکر آن هستند که فیلم چگونه به پایان می رسد؟ بنظر من سکانس پایان یک فیلم می تواند یکی از مولفه های مهم در رتبه و محبوبیت فیلم باشد. البته مقصود من از پایان فیلم ، پایان داستان نیست. زیرا گاهی اوقات پایان برخی از داستانها بسیار تلخ می باشد. شاید تا به امروز برخی از دوستان هرگز به این موضوع فکر نکرده اند که بسیاری از فیلمهایی که از آنها بعنوان شاهکار یاد می گردد بخشی از محبوبیتشان مدیون پایانی زیبا می باشد ( همانطور که عرض کردم بخشی از محبوبیت ) شخصا وقتی کارگردانی سکانس و یا حتی صحنه پایانی فیلمش را بسیار هوشمندانه و خلاقانه به پایان می برد آن فیلم در ذهنم ماندگارتر خواهد ماند و وقتی تیتراژ پایانی آنرا می بینم از اینکه وقت خود را هدر نداده ام احساس رضایتمندی می کنم.

عکس این موضوع نیز صادق است. بسیار پیش آمده است که برخی از آثار ماندگار سینما را علیرغم آنکه کارگردان تمام ابزارهای لازم را اهم از هنرپیشه خوب ، فیلمبردار خوب ، و ..... را در اختیار داشته است بدلیل عدم ابتکار در صحنه های پایانی ارزش فیلم خود را بشدت پایین آورده است و مخاطب برخلاف اینکه در طول فیلم از فیلم رضایت داشته است اما در لحظات پایانی آه از نهادش بر می آید و ناراضی از سالن سینما بیرون می آید.

این جستار به این دلیل استارت می خورد تا دوستان برداشت و نظر خود را از سکانس های پایانی فیلمهایی که از آن رضایت داشته اند را با سایر دوستان به اشتراک بگذارند. همچنین برعکس ، چون موضوع جستار اختصاص به سکانس پایانی دارد دوستان می توانند در خصوص سکانسهای پایانی فیلمهایی که از آن رضایت نداشته اند هم مطلب بنویسند و حتی توقع و انتظار خود را در خصوص پایان فیلمهای ماندگار سینما ابراز دارند و حتی می توان پا را فراتر گذاشت و پیشنهاد یک سکانس خوب برای فیلمی که از سکانس پایانی آن رضایت نداشته اند را بدهند.

در مجموع این جستار اختصاص دارد به سکانس های پایانی و ماندگار سینما. از پست اول این جستار نیز بعنوان فهرست سایر پستها با قابلیت لینک استفاده می گردد. ( برای سکانس های ماندگارِ غیر پایانی جستار دیگری در نظر گرفته خواهد شد و این جستار صرفا به سکانس های پایانی اختصاص دارد)

]]>

]]> <![CDATA[دیالوگ های ماندگار و زیبای سینمای کلاسیک]]> https://cinemaclassic.ir/Thread-%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%84%D9%88%DA%AF-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D8%B1-%D9%88-%D8%B2%DB%8C%D8%A8%D8%A7%DB%8C-%D8%B3%DB%8C%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%84%D8%A7%D8%B3%DB%8C%DA%A9 Wed, 23 Sep 2015 22:27:42 +0000 https://cinemaclassic.ir/Thread-%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%84%D9%88%DA%AF-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D8%B1-%D9%88-%D8%B2%DB%8C%D8%A8%D8%A7%DB%8C-%D8%B3%DB%8C%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%84%D8%A7%D8%B3%DB%8C%DA%A9
1 - از بیان دیالوگ های تکراری که در سایر سایتها به وفور دیده می شود پرهیز فرمائید.
2 - شایسته است دیالوگهای مورد نظر را خودتان شخصا از روی فیلم پیاده سازی فرمائید و آنرا عینا برای اولین بار در این جستار ارسال فرمائید.
3 - قبل از نوشتن دیالوگ حتما به نام فیلم و ترجیحا سال تولید و کارگردان فیلم نیز اشاره نمائید.
4 - قطعا ارسال یک اسکرین شات از سکانس دیالوگ مورد نظر به زیبایی ارسال شما می افزاید.
5 - لطفا هنگام پیاده نمودن دیالوگ قوانین نگارش را نیز رعایت فرمائید.]]>
1 - از بیان دیالوگ های تکراری که در سایر سایتها به وفور دیده می شود پرهیز فرمائید.
2 - شایسته است دیالوگهای مورد نظر را خودتان شخصا از روی فیلم پیاده سازی فرمائید و آنرا عینا برای اولین بار در این جستار ارسال فرمائید.
3 - قبل از نوشتن دیالوگ حتما به نام فیلم و ترجیحا سال تولید و کارگردان فیلم نیز اشاره نمائید.
4 - قطعا ارسال یک اسکرین شات از سکانس دیالوگ مورد نظر به زیبایی ارسال شما می افزاید.
5 - لطفا هنگام پیاده نمودن دیالوگ قوانین نگارش را نیز رعایت فرمائید.]]>